Krotwaar loopt nu ook als een topper

EGMOND - Galant was het niet, wel begrijpelijk. Vlak voordat Luc Krotwaar zijn eerste grote triomf uit zijn loopbaan boekte, snoepte hij in de straten van Egmond Lornah Kiplagat een extra premie van het bord.

Uitgerekend in het trainingscentrum van dit Keniaanse (en bijna Nederlandse) talent heeft Krotwaar afgelopen jaar de basis gelegd voor zijn late revival op de marathon. Toch aarzelde de goedaardige Eindhovenaar geen moment toen hij zijn gastvrouw uit Iten (en Groet) in het vizier kreeg.

,,Lornah heeft de afgelopen jaren veel mannen misschien dan net niet gesloopt, maar ze wel het leven zuur gemaakt'', aldus de gelukkige triomfator. ,,Een nederlaag tegen haar wilde ik niet nog tijden nagedragen krijgen. Het is toch gezichtsverlies als ik me nog had laten pakken.''

Natuurlijk zijn het onmeetbare maten, die tussen sportende vrouwen en mannen. Toch schept de organisator van de Dam tot Damloop en 'De Halve van Egmond' er genoegen in de strijd aan te wakkeren met een premie voor de eerst aankomende.

Op de startstreep kreeg Kiplagat daarvoor op basis van uitslagen uit het verleden 8 minuten en 37 seconden voorsprong. Terug op dezelfde boulevard had ze op Krotwaar uiteindelijk een achterstand van acht seconden, die ze gerust kon wijten aan de slechte omstandigheden op het strand.

Het hoge water stond gisteren rond het middaguur zo dicht bij de duinen, dat de organisatie het niet aandurfde volgauto's door het mulle zand van het smalle strand mee te sturen. Lang werd zelfs getwijfeld of ook de lopers niet over een alternatief parkoers moesten worden geleid.

Dat zou een ernstige inbreuk zijn geweest op de charme van het evenement. Nergens ter wereld is een wedstrijd van internationaal niveau waar lopen over strand, door duinen en over de weg samenkomen. Laat staan over door ijsafzetting glad geworden fietspaden.

Hoe dan ook, deelnemers die zijn gezegend met een lange pas zijn in mul zand gedoemd te stranden. Dat gold in de schuin tegen staande sterke, koude zuidwester wind niet alleen voor Kiplagat. Ook Kamiel Maase, winnaar van vorig jaar, en Wilson Kigen, de sterkste in 2000 en 2002, verloren terrein op de eerste zeven, zwaarste kilometers van het parkoers.

Dat was waarop Krotwaar had gehoopt. In die vele jaren dat hij weliswaar maar niet tot wasdom kwam, kreeg hij wel het inzicht van een topper. Daarbij werd zijn ambitie gevoed door de grens die hij vorig jaar op de marathon verlegde en de vrijheid die hij als lopen in Kenia ervaart.

Vorig jaar leefde hij er liefst vijf maanden, ,,er ligt nu een deel van mijn privéleven en kennissenkring.'' Tijdens zijn laatste, bijna acht weken durende verblijf in Iten broedde Krotwaar op een strijdwijze die hem voor het eerst in zijn carrière tot een grote winst moest brengen.

,,Ik zag tijdens ons trainingskamp (de hele Nederlandse wegselectie zat afgelopen maand in Kenia, red.) hoe scherp de anderen waren. Ik wist ook dat ik in het losse zand beter uit de voeten kan met mijn korte pas en hoge frequentie. Daar zou ik beter zijn dan Kamiel en daar moest ik het Kigen zo moeilijk mogelijk maken. In de eindsprint zou ik tegen hen kansloos zijn.''

Krotwaar rekende op uitputting van de sterksten; niet op een vroege afscheiding. Hij was zo oppermachtig dat het veld niet alleen uiteen werd gerafeld, maar ook op achterstand werd gezet. ,,Toen moest ik door, in de onzekerheid of ik het zou kunnen volhouden.''

Uiteindelijk was 'Egmond' in de duinen slechts een strijd van de jagende man op de opgejaagde vrouw. Waarbij na de ontknoping van rancune bij Kiplagat geen sprake was. Egmond was voor haar slechts een laatste test voor de marathon van Osaka, over twee weken. ,,Luc traint er hard voor, het is hem gegund.''

Voor Krotwaar en Maase was het trotseren van Hollandse weerselementen een startpunt voor een lange tocht die in Griekse hitte moet eindigen. Via de marathon van Rotterdam hopen beiden zich in april al te kandideren voor de olympische marathon van 2004.