Artsen staken tegen hoge premies

Amerikaanse artsen pikken het niet langer dat de premies van hun verzekeringen omhoog schieten omdat patiënten steeds hogere schadevergoedingen voor medische fouten binnenslepen. Sommige artsen gaan zelf in staking.

NEW YORK - Het kon niet anders, zegt Gregory Saracco, een algemeen chirurg in het ziekenhuis van Wheeling in de staat West-Virginia. Samen met collega's in nog vier ziekenhuizen is hij begin januari in staking gegaan. Al mag je dat niet zo betitelen. Zij hebben collectief 'vakantie' opgenomen, om ,,andere opties te bestuderen.''

Maar Saracco zegt er wel meteen bij dat hij niet terugkomt als hij geen hulp krijgt met zijn verzekeringen. De premie werd dit jaar verdubbeld tot 73000 dollar, in 2004 zou dat honderdduizend kunnen worden. ,,Je kunt het je gewoon niet meer veroorloven om nog een praktijk te hebben in zulke omstandigheden.'' De stakers komen alleen in noodgevallen naar het ziekenhuis.

West-Virginia is geen uitzondering. Rond de jaarwisseling dreigden artsen in Pennsylvania massaal het werk neer te leggen. De premies waren ook daar zo hoog dat orthopedisch chirurg Seth Krum overwoog te verhuizen. ,,Mijn vrouw loopt al maanden te huilen'', zei hij tegen de Washington Post. ,,Ik heb een prachtige praktijk opgebouwd. Mijn kinderen zijn 1 en 4 jaar oud. Ik wil niet weg. Maar dit kan niet doorgaan.'' De staking werd afgeblazen toen de gouverneur beloofde aan de premies mee te betalen.

Volgens de Amerikaanse Vereniging van Artsen (AMA) is de situatie 'alarmerend'. Artsen gaan vervroegd met pensioen, sommige ziekenhuizen moeten afdelingen sluiten omdat ze geen artsen meer vinden. Het enige traumacentrum in Las Vegas sloot vorig jaar zomer tien dagen de deuren omdat vijftig artsen opstapten.

Verhuizen biedt geen soelaas, want in de hele VS schieten de premies de hoogte in. Die voor chirurgen stegen in 2001 met een kwart, die voor verloskundigen met twintig procent, berekende de Vereniging. Alleen in de 'arme' staat Alabama en de noordelijke staat Alaska daalden ze.

De schuld ligt volgens de artsen bij de jackpot-jury's die procedeergrage patiënten steeds hogere bedragen smartengeld toekennen. Tussen 1999 en 2000 alleen al steeg het bedrag dat patiënten kregen met 43 procent, van gemiddeld 700000 dollar tot 1 miljoen dollar.

Geregeld zijn er uitschieters naar boven, zoals bij het paar uit Brooklyn, New York, wiens kind met ernstige ademhalingsproblemen zit, omdat het ziekenhuis hem voor de geboorte niets gaf om de longgroei te stimuleren. De jury kende zijn ouders vorig jaar 94 miljoen dollar toe.

Barry Manuel, topman van verzekeraar ProMutual meent ook dat ,,de jury's volkomen losgeslagen'' zijn. De grootste commerciële verzekeringsmaatschappij, St-Paul Companies, stapte eind 2001 al uit deze branche, zodat 82000 artsen naar een nieuwe polis mochten omzien. Andere maatschappijen gingen failliet.

De stakende artsen in West-Virginia eisen, net als de verzekeraars, dat hun staat, maar liever nog de federale overheid, bij wet een maximale schadevergoeding van 250000 dollar vaststelt. Dat komt dan bovenop de vergoeding voor aantoonbare 'economische schade', zoals gederfde inkomsten of extra kinderopvang. Hun grote voorbeeld is Californië, dat al sinds 1975 zo'n wet kent, zodat de premies er vaak lager zijn dan elders.

Maar volgens de advocaten is de juryrechtspraak niet het probleem. De verzekeraars zelf treft blaam. In de jaren '90 gingen veel onderlinge artsenverzekeraars naar de beurs om van de hausse te profiteren. De verzekeraars boden tegen elkaar op met onverantwoord lage premies. Nu hun andere investeringen het slecht doen, schuiven ze de rekeningen door naar de artsen, zeggen zij.

Maar Manuel van ProMutual weerspreekt die redenering. Hij heeft in elk geval president Bush aan zijn zijde. Die wil het maximum van 250000 dollar bij wet regelen. In zijn ogen leidt de claimcultuur tot 'defensieve geneeskunst'. Om te voorkomen dat artsen van fouten beschuldigd kunnen worden, én om wat van hun hoge onkosten terug te verdienen, laten zij veel onnodige onderzoeken uitvoeren. Dat zou de schatkist per jaar 25 miljard kosten.

Helemaal zonder politieke bijbedoelingen is Bush niet. De grote advocatenkantoren spekken traditioneel de verkiezingskassen van de Democraten, terwijl verzekeraars grote financiers van zijn Republikeinse partij zijn.

Volgens consumentenorganisaties als Families USA leidt de discussie ,,alleen de aandacht af van de echte onderwerpen voor de Amerikaanse gezondheidszorg, zoals meer hulp voor de onverzekerenden en de werklozen en goedkopere medicijnen voor bejaarden.''

En trouwens wat kon Ralph Penta, een 84-jarige man uit Revere in Massachusetts, anders dan naar een advocaat stappen? Tijdens een routine-operatie werd zijn dikke darm per ongeluk doorboord, en raakte hij ook een testikel en zijn maagspieren kwijt. Een jury wees hem vorig jaar 7 miljoen toe. ,,De schade bij dergelijke patiënten is zo groot'', weet ook advocaat David White-Lief, ,,dat niemand met hen zou willen ruilen, ook niet als hij dat bedrag voorgehouden kreeg.''