Mug

In de vakantie slaap ik over het algemeen best relaxed: van twaalf tot twaalf. Maar de nacht voor de eerste schooldag was ik best wel gespannen. Het ergste dat je dan kan overkomen, is een MUG. Liefst rond een uur of vier 's ochtends.

Nu ben ik niet iemand die gewoon doorslaapt en de volgende dag met een aardbeiengezicht uit bed stapt. Ik ging op oorlogspad.

Met een verrassingsaanval trachtte ik de mug op mijn hoofd dood te slaan. Resultaat: een blauw oog en nog steeds gezoem. Tijd voor grof geschut: het elektrische Vliegendodertennisracket. Met een forehand probeerde ik te scoren. Helaas! Vijf minuten later werd ik met een schok wakker. Een penetrante geur van verschroeid vlees drong in mijn neusgaten: ik had het moordwapen per ongeluk op mijn gezicht laten liggen en wie de knop bediend heeft? Zoemzoem?

Ik herinnerde me dat muggen op koolstofdioxide afkomen en dus besloot ik tien minuten niet te ademen. Maar onder invloed van verstikkingsverschijnselen gaf ik het al na een minuut op.

Met punaises, voile en wasknijpers knutselde ik een klamboe in elkaar. Mijn nachtrust leek te kunnen beginnen...: ik bínnen en de mug buíten de klamboe, niet samen. Helaas! Mijn vriendin bleek gezellig bij mij onder de klamboe te zijn gekropen.

Even overwoog ik nog op de grond te gaan slapen en haar in mijn bed te laten logeren. Toen ik voor de zoveelste maal dreigde gestoken te worden, was echter de maat vol. Het adrenalineniveau stond inmiddels bijna onder mijn oogleden en ik dreigde in een vlaag van verstandsverbijstering met een tot vlammenwerper gehanteerde deodorantspuit en aansteker de plaaggeest uit de lucht te schieten. Maar net toen ik dreigde mijn kamer in een inferno te veranderen, vloog de plaaggeest naar de kamer van mijn geliefde broertje, hè hè.