De antipathielijst van Oranje

Zijn wij in toenemende mate racisten, hier te lande? Past het in het kader van 'zeggen wat je denkt', dat dezer dagen een Nipo-enquête uitwijst dat wij, Nederlanders, vijf spelers niet meer terug willen zien in ons Nederlands elftal en dat vier van die vijf voetballers jongens met Surinaamse wortels zijn? De ondervragers van het Nipo deden hun onderzoek in opdracht van de regionale GPD-dagbladen.

Het bleek dat de liefde over is in de richting van Oranje: 72% is van oordeel dat de internationals zich in en buiten het veld gedragen als verwende miljonairs, 51% vindt dat Dick Advocaat zo spoedig mogelijk een grote schoonmaak moet houden binnen zijn selectie en 65% zegt zich vaker dan vroeger te ergeren aan Oranje.

Dat laatste percentage valt me enorm mee. Na de wanvertoningen tegen Moldavië, Wit-Rusland en België had ik verwacht dat het in heel het land om 100% ergernis zou gaan.

Wij, Oranje-lievende vaderlanders, willen volgens het Nipo dus van vijf internationals worden verlost. Tegen Patrick Kluivert bestaat het omvangrijkste bezwaar, 32% wil dat hij voortaan in Barcelona blijft als Oranje gaat voetballen. Op de antipathielijst is Clarence Seedorf (25%) een goede tweede, gevolgd door Frank de Boer (20%), Edgar Davids (14%) en Michael Reiziger (6%). Kortom, als het aan de stem van het volk ligt komen we aardig in de buurt van een blank Oranje.

Zou dat nu alleen met voetbaltechnische zaken hebben te maken? Ik denk van niet. Patrick Kluivert is nota bene de all time-topscorer van het Nederlands elftal (38 doelpunten in 70 interlands), Clarence Seedorf heeft op zijn 27ste al 66 interlands achter zijn naam staan en van Edgar Davids kun je veel lelijke dingen zeggen, maar niet dat hij geen inzet toont.

Toch zijn ze niet populair in Nederland. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te weten waarom ze niet populair zijn. Kluivert heeft als jonge jongen al een heel wild en weinig sympathie wekkend leven achter de rug, Davids is een rare kwibus die ook tegen zijn Oranje-collega's zo maar uit het niets met zijn spierballen kan dreigen en Seedorf, nou ja, Seedorf slingert als een emeritus hoogleraar zijn wijsheden al jaren lang in het rond en -erger- hij heeft in 43 van zijn 66 interlands niet kunnen aantonen waarom hij eigenlijk was opgesteld. Clarence heeft dan wel met drie verschillende clubs de Europa Cup gewonen, maar ik had nooit het gevoel dat hij zelf een hoofdrolspeler in het succes was.

Toch blijft het natuurlijk opvallend dat wij Nederlanders thans blijkbaar pleiten voor een blank Oranje. Ik vermoed dat het rumoerige verleden hierbij de belangrijkste reden is. Er waren die kabelverhalen en die waren echt niet alleen maar op onzin gebaseerd. Er was dat incident in Wenen, die bijna-vechtpartij tussen Davids en Van Bommel.

En de donkere jongens van Ajax viel op het EK van 1996 met name te verwijten dat zij hun oude Ajax-problemen (het ging vooral om geld en hiërarchie) in de kring van het Nederlands elftal uitvochten. Davids misdroeg zich liederlijk tegenover Guus Hiddink, maar even later benoemde Frank Rijkaard hem even zo vrolijk tot vice-aanvoerder.

Geloof mij, er is ook nu weer groepjesvorming bij Oranje en het is echt niet zo dat één zo'n groepje kan bestaan uit Davids, Van Bommel, Stam en Seedorf. Je ziet de groepjes. Je ziet ze op de televisie, tijdens de training, in het veld zelfs -overal. Dat zien ook die Nipo-geënquêteerden.

Maar volledig los hiervan moet de bondscoach -het zij herhaald- eindelijk eens echte keuzes maken. Dat wil zeggen: Marc Overmars en Arjen Robben (of Robin van Persie) op de flanken, de beste spits in de spits (Ruud van Nistelrooij) en de beste nummer tien op de nummer tien positie (Rafael van der Vaart). Dat die keuzes ten koste gaan van Patrick Kluivert, Edgar Davids en Clarence Seedorf is wat mij betreft zuiver toeval.