Slingerland

Het is geen examen, de Cito-toets, dus is er geen reden voor angst en beven.

Afgaan kan niet, zakken evenmin. Zeggen ze, in mooie folders die wij thuis hebben gekregen. Onze taak als ouders is om ons kind gerust te stellen. Je moet dan zeggen dat er niets bijzonders aan de hand is, dat alles gewoon moet gaan zoals het altijd gaat. Dat ze alles moet doen zoals ze het altijd doet. Want het is alleen maar een toets, om te meten hoeveel ze weet en kan, als alles gewoon gaat zoals het gaat. Zodat wij weten naar welk voortgezet onderwijs ze kan zonder op haar tenen te hoeven lopen. Van bijzondere omstandigheden mag daarom geen sprake zijn, dus over de bedtijd wordt net zo gesteggeld als anders. Argumenten van ouderlijke zijde als: ,,Ga maar vast want volgende week is het drie dagen Cito'', mogen dus niet. Het gebruikelijke rekken en rondhangen, vanaf tien uur 's avonds, moet gewoon kunnen, ook deze dagen. En dat al voor de tweede keer in twee dagen fiets- en huissleutel zijn kwijtgeraakt, ergens buiten, mag niet in verband worden gebracht met deze test. Het ligt op het puntje van mijn tong om haar voor te houden dat het lekker handig is, haar fietssleutels zo vlak voor de Cito kwijt te raken en dat ze maar niet denkt dat ik haar bij wijze van uitzondering nu dan maar wel naar school breng. Maar ook dat wordt afgeraden in de begeleidende folder. Alles moet gewoon als anders gaan, ook de berispingen. Speciale kledingmaatregelen hoeven niet te worden genomen, de bestaande regels blijven van kracht. De nieuwe broek -wijd en minstens vijftien centimeter te lang- mag dus nog niet aan, eerst moet er een zoom in. En dat gebeurt gewoon op een avond dat het uitkomt, niet omdat het morgen misschien helpt bij het invullen van de vragen en het maken van de sommen. Ze weet allang naar welke school ze wil en ook welke vriendinnen daar heen zullen gaan. Dus waar doen we moeilijk over? Voor het gemak geven we de folder de schuld. Als die niet zo nadrukkelijk zou voorschrijven dat we vooral gewoon moeten doen, zou alles vanzelf gaan. Het woord Cito zou te pas en te onpas gebruikt worden. Zoals dat altijd met alles gebeurt in dit huishouden waarin we roeien met de riemen die we hebben. En daar is nooit iets door misgegaan. Dus waarom mag dat nu niet? Omdat de Citotoets toch vreselijk belangrijk is, voor de meester, de directeur van de school, de kinderen, de ouders. Als we dat gewoon zouden toegegeven hoefden we niet te balanceren op het uiterste puntje van onze communicatieve vermogens. Niet meer van dat ingehouden gedoe, dat gedraai om de hete brij. Of brei. Kijk, dat kan alweer een puntje schelen. Vooruit dan maar, we zwichten. Dat betekent: vanavond een lichte maaltijd maken, de broek zomen en het kind op tijd naar bed. Laten we er maar aan toegegeven, het is maar één keer Citotijd.