Ephimenco

Na een overnachting in Groningen reden we zaterdagmiddag terug naar huis toen ter hoogte van Utrecht het wonder geschiedde.

De eerste vlokken. Probeer maar eens je kinderziel in toom de houden. Sneeuw was in de zuidelijke contreien van mijn jeugd zo schaars dat een paar vlokken in de hemel al een waar feest waren. Die veel te natte sneeuw bleef meestal maar een dagje liggen en het was werkelijk een rit tegen de tijd om er optimaal van te genieten. Sneeuwpoppen en sneeuwballen moesten in recordtempo worden gefabriceerd. Het lijkt wel of deze herinneringen afkomstig zijn uit een ander zonnestelsel. Ergens waar de onschuld zich als een onbevlekte vlakte voor je kinderogen uitstrekte. Nu ben ik groot en als de sneeuw naar beneden dwarrelt kan het de haatkreten van de jungle waarin ik leef niet meer dempen. Bij ons wordt de sneeuw pas leuk als zij rood kleurt. Als het contrast met de dood erin wordt geprent. Op diezelfde zaterdag stond de 13-jarige Seder bij een Rotterdams metrostation met vriendjes sneeuwballen te gooien. Ook naar passerende auto's. Kon hij het weten dat spelen met sneeuw tegenwoordig spelen met je leven betekent? Op het gezicht van Seder spatte geen sneeuwbal uiteen toen die automobilist uit zijn voertuig stapte. Hij kreeg gewoon een kogel door zijn hoofd. Omdat een sneeuwbal tegen je blinkende carrosserie alleen maar met kogels beantwoord kan worden. Of met een mes in je kinderhartje. Ik vond het nieuws van de dood van dat jongetje zo hemeltergend, zo aangrijpend, dat ik de hele zondag op een speciaal ingelaste nieuwsuitzending heb zitten wachten. Niet alleen kwam deze niet, maar tot aan het laatste journaal van die dag werd er met geen woord gerept over een daad die ons allen in de barbarij terugwerpt. Ach, een kogel door het hoofd van een kind, een bloedvlek in de sneeuw, daarvoor komen de journaalbeambten hun Gooise burelen niet meer uit. Wat moeten ze in onze verre jungle op hun ingedommelde zondag? Het menu was al in de vroege ochtend samengesteld: de shuttle, de verkiezingen in Duitsland en nog een beetje de ramp. Bovendien is Rotterdam geen Wassenaar en de naam Seder geen Jan Peter. Er wordt wekelijks geschoten in onze jungle. Steeds meer, steeds doeltreffender. Het boeit niet, zeggen kinderen. En zo denken Hilversumse journalisten ook. Alles went.