Idool

Correspondent Bert Schampers bericht maandelijks over het Belgische leven van alledag.

Aan kappers en schoonheidsspecialistes geen gebrek in onze buurt. Het grijze circuit is goed vertegenwoordigd in tal van nieuwbouwhuizen. De klanten komen vanzelf. Een terloopse opmerking op school of bij de sportclub over de goedkope buurtkapper doet wonderen. Mijn partner heeft het zich onlangs beklaagd. Ook zij bezweek voor het lage kniptarief van kapster C., maar kwam in alle staten thuis nadat de kleine ondernemer met succes haar eigen kapsel had gekloond. Even niet goed op de bijsluiter gekeken, te lang met de chemische rommel op de hoofdhuid blijven zitten, en de boel was om zeep. Dat krijg je met dames en heren, die met een onvoldoende de kappersacademie verlaten, maar blijkbaar voldoende zakelijk instinct bezitten om een maximaal aantal aftrekposten te creëren. Het kan natuurlijk erger. Zo af en toe lees je nog in Belgische kranten over geflipte studenten tandheelkunde, die jarenlang een bloeiende praktijk blijken te hebben, voordat ze door de mand vallen. Van die types die bij Mister Minute een mooi bord met hun naam en neptitel laten graveren en vervolgens enthousiast kiezen trekken en tanden plomberen. En niet elke verminkte patiënt blijkt dan even mondig. Een voordeel voor de niet-autochtone dorpelingen, zoals wij, is dat kapster C. het sprekende dagblad is. Zij hoort en weet alles, ook al kan ze niet altijd werkelijkheid van roddels onderscheiden. Maar deze anekdote schijnt wel te kloppen. C. en haar gezin zijn echte voetballiefhebbers. Hun club is het chique Anderlecht en ze delen de passie voor de rode duivels, het nationale voetbalelftal.

Tijdens het WK, afgelopen zomer, liet België kansen liggen om de latere wereldkampioen Brazilië te verslaan. De rode duivels werden bejubeld om hun goede prestatie, maar waren toch uitgeschakeld. Het volk treurde, maar bij hun terugkeer in België werden de duivels als helden ontvangen. C. en haar gezin waren van de partij op het vliegveld van Zaventem. Hun idool is Marc Wilmots, de Waalse aanvaller die binnenkort stopt met voetballen en in de politiek stapt.

Het was drummen geblazen in de aankomsthal, de souvenirjagers waren massaal aanwezig. Toen een, voor de verandering, uitbundige Wilmots zijn shirtje laconiek in het publiek gooide, strekte een grote vent zijn arm en ving de hoofdprijs op. Kapster C. stond naast hem en dacht bij zichzelf: 'Hela, dat gaat zo maar niet, ik ben een vrouw en ik heb recht op dat shirt'. Dus begon C. aan het stuk textiel te trekken.

De sfeer werd er niet gezelliger op. De mannelijke voetbalfan maakte zich boos: 'Zeg, madammeke, wa denkte gij wel nie?' Maar de gepassioneerde blondine kreeg bijval van een groep jongeren, die ook meenden dat zij als vrouw en moeder van twee kinderen het felbegeerde kledingstuk mocht hebben.

Uiteindelijk werd het pleit beslecht in het voordeel van C. De ordinaire duw- en trekpartij had echter zo lang geduurd, dat de politie het hele gezelschap gelastte de aankomsthal vrij te maken. Tijd om de trofee te verzilveren met een handtekening van het idool Wilmots was er niet. En dus bezit C. nu een voetbalshirt, waarvan iedereen kan zeggen dat het van Marc Wilmots is, een Waal, wiens doelpunt tegen Brazilië door de Jamaicaanse scheidsrechter Prendergast ten onrechte werd afgekeurd. Als C. haar neus in het polyester drukt, ruikt zij zweet. Via internet is het kappersgezin een lobby gestart, in de hoop ooit en ergens deze Wilmots nog te kunnen bewegen om zijn naam met viltstift op het rode textiel te schrijven. Onze zoon is helemaal onder de indruk. Hij is vastbesloten trouw te blijven aan deze kapster met ballen.