Bang voor een cel zonder insuline

Dankzij financiële steun van de kerk kunnen de El-Nogomi's in Papendrecht blijven wonen. ,,We krijgen geen leefgeld meer, dus kunnen we ook de huur niet meer betalen'', vertelt moeder Asmaa Ali.

Sinds vorig jaar maart is de Soedanese familie uitgeprocedeerd. De advocaat heeft hun zaak belabberd behandeld en een inderhaast gevonden nieuwe raadsman doet nog een laatste poging het gezin in Nederland te houden. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft de drie jaar overschreden waarbinnen een asielaanvraag moet zijn afgehandeld. ,,We zouden een verblijfsstatus moeten krijgen'', zegt Asmaa Ali, ,,maar ik geloof er niet meer in.''

Asmaa Ali vreest voor het leven van haar man als zij terugkeren in Soedan. Al zolang wordt dit Afrikaanse land geteisterd door een slepende burgeroorlog. En dat die oorlog gruwelijk is, daar twijfelt niemand aan. Soedanese gevangenen ondergaan vele soorten martelingen, want de beulen hebben een breed repertoire. Ze schrikken er niet voor terug ledematen te amputeren of politieke gevangenen te stenigen. ,,De IND vindt dat de gevaren wel meevallen voor mijn man. Hij is drie keer gearresteerd en heeft het overleefd, dus zou hij niet veel te vrezen hebben.''

Hoe anders zou het kunnen gaan? De Soedanese vrouw schetst een gruwelijk senario. ,,Sinds een jaar heeft mijn man suikerziekte. Eerst slikte hij tabletten, maar dat is niet meer voldoende en nu spuit hij insuline. Als hij straks in Soedan wordt opgepakt, weet ik zeker dat hij in de gevangenis geen medicijnen krijgt. Mensenrechtenorganisaties rapporteren over deze vorm van marteling. Die betekent zijn dood.''

En dat hij weer wordt opgepakt, daar twijfelt Asmaa Ali niet aan. Toen zij haar man leerde kennen was hij al politiek actief. Dat was in een tijd dat hij economie studeerde op de universiteit van Khartoem. Zelf ging Asmaa Ali naar Egypte, waar ze Engelse literatuur studeerde. Aanvankelijk waren ze helemaal niet van plan naar Nederland te vluchten. ,,We hadden valse papieren weten te bemachtigen en kochten een vliegticket voor Canada. Doordat we op Schiphol een tussenlanding maakten, kwamen we in de transitruimte terecht. We konden niet verder en besloten toen hier asiel aan te vragen.''

In de vijf jaar dat zij in Nederland wonen, zijn er twee kinderen geboren. ,,Over twee maanden gaat mijn oudste zoon van vier voor het eerst naar school.'' Of het kind dat gaat halen is onzeker. De IND zet tegenwoordig steeds vaker uitgeprocedeerde gezinnen het land uit.

Het is de meest besproken groep asielzoekers: de uitgeprocedeerden die al jaren in Nederland wonen en vrijwel geïntegreerd zijn. Opeenvolgende kabinetten worstelen met de vraag of er een generaal pardon moet komen. Demissionair minister Nawijn beloofde dat hij de laatste weken van zijn ambtstermijn zijn decretionaire bevoegdheid zal gebruiken om de meest schrijnende gevallen alsnog toe te laten. Volgens VluchtelingenWerk zijn dat er 10 000. Maar om wat voor mensen gaat het eigenlijk? Deel 5 in een korte serie: de familie El-Nogomi uit Soedan.