Ephimenco

Hemeltje, wat een desillusie!

Ik begon steeds meer van hem te houden en geloofde bijna dat hij de Partij van de Achterkamertjes aan het openbreken was. Maar ziedaar, Wouter Bos ontpopt zich dezer dagen als de vleesgeworden regent die zorgvuldig het kiezersvolk buiten zijn geheimzinnige keukentje houdt. Hij verlangt zelfs (bij ongewijzigde tendens in de peilingen) een blanco cheque van de kiezer die hij, pas na de verkiezingen, met de naam van de premier van zijn keus eigenmachtig zal invullen. Kan het nog regentesker? Dit verhaal is te zot voor woorden. Zo stem je op 22 januari vol vertrouwen op Wouter maar koop je in feite een Job in de zak. Want is Job Cohen, in het geval van een PvdA-overwinning, nu al niet in de fluisterende wandelgangen de grote favoriet voor het premierambt? Zo kies je 's ochtends voor de sociaal-democratische hardliner en krijg je na sluitingstijd de softe multiculti ervoor terug. De man dus die in de integratie een religieuze aangelegenheid ziet en naar de assistentie van imams en moskeeën snakt. Maar ook als het iemand anders wordt, is Wouter Bos' tandemscenario voor de macht een aangekondigde nachtmerrie voor het land: een sterke man met kiezersmandaat die vanuit de Kamer de werkelijke regie in handen heeft en een zwakke premier die op zijn fluitsignalen gedwee op het matje gaat liggen. Of nog beter: een door doktor Bos-Frankenstein in elkaar geknutselde premier die geen genoegen neemt met zijn rol van tweede viool en zich langzaam maar zeker tegen zijn schepper begint af te zetten. Leuke competentiestrijd in het vooruitzicht: cohabitation made in Holland. Waarom gaat Wouter Bos niet zelf op die premierstoel zitten en waar is hij bang voor? Balkenende, die nu als 'zwakste premier uit de geschiedenis' wordt neergezet, had met minder ervaring dan Bos en in een veel moeilijkere situatie tenminste wel de moed zijn verantwoordelijkheid te nemen. Op die vraag zijn twee antwoorden mogelijk. Of Wouter Bos acht zichzelf niet capabel het land te dirigeren of hij vertrouwt zijn partij niet en wenst haar daarom geen seconde uit het oog te verliezen. In beide gevallen zeer boeiend. Als de PvdA-leider deze labiele lijn tot 22 januari laat voortkabbelen, riskeert hij een welverdiende duikeling in de kiezersgunst. Daarom ook mijn advies aan onze onbevlekte Wouter: helm van de kandidaat-premier op, mouwen opstropen en wees niet bang je gesoigneerde handen vuil te maken.