Slingerland

Een prachtige televisieserie, 'Walking with Beasts', over de uitgestorven zoogdieren die na de dinosauriërs leefden en op een enkeling na alweer het veld hadden geruimd voor de mens kwam.

Maar waarom moet de paleobioloog Michael Boulter in zijn commentaar erop zeggen dat de mens net zo'n uitstervende soort is als de sabeltandkat en de reuzenwalvis? Daar zit je dan op maandagmorgen, aan het begin van het nieuwe jaar, je best te doen om er iets van te maken, terwijl je weet dat je eigenlijk bezig bent uit te sterven. Verspilde moeite, die uitgesmeerde klodder dagcrème van vanochtend. En waarom nog schoon ondergoed aandoen, waarom nog tafel dekken, waarom iets opschrijven, waarom nog denken? Waarom moeite doen om iets te maken, als het allemaal toch in de prullenbak van de geschiedenis belandt. En dan zijn we nog wel zo aardig om filmpjes in elkaar te zetten over de uitgestorven soorten zoals de gastornis of de entelodont, die voor wij er waren hun best deden om iets van het leven te maken. Wisten zij veel. Zij hadden geen paleobiologen die hen zeiden dat ze aan het uitsterven waren. Gelukkigen!

Het moet een wanhoopsactie zijn dat wij, de uitstervende soort der mensen, nog zo'n moeite doen om onze kinderen te laten zien hoe die beesten eruit zagen, hoe de moedersabeltandkatten voor hun kinderen zorgden, hoe de vaders vochten, welke ongelukken er gebeurden. Maar denk maar niet dat de levensvormen die na ons komen dat over ons zullen doen. Met spannende filmpjes over burgeroorlogen, luchtverontreiniging en verkeersongelukken. Want dat mogen we ook al niet denken: dat met ons alles afgelopen zal zijn. Het is nog veel erger: Na ons gaat alles gewoon door. Wij worden net zo'n uitgestorven zoogdiermonster als die van 'Walking with Beasts'. Niks meer en niks minder. En met ons misschien ook wel de koe, het paard, de hond en de kat. Wat komt er na ons: de bacterie? Zij kunnen zich veel beter en vooral veel sneller aanpassen aan hun omgeving dan wij. Ze zijn met heel veel. En wij zijn niet tegen hen opgewassen, kijk maar naar die resistente ziekenhuisbacteriën. Ze zijn al bezig onze survivalposten over te nemen. Nee, ik vermoed niet dat de bacteriën een soort 'Walking with humans' zullen maken, later, over een millennium of wat. Zo gek zijn ze niet. Net zo min als de entelodonten dat waren, trouwens.

Dat is nu echt iets wat alleen mensen doen: vastleggen wat er is, wat er geweest is en fantaseren over wat er kan komen. Nou, vooruit dan maar. Laat ik maar iets typisch menselijks doen vandaag, om er wat van te maken. Nu het nog kan.