Grenzen aan de gekte

Wie tien jaar geleden durfde voorspellen dat de belastingbetaler graag bereid zou zijn om een puissant rijke bedrijfstak te subsidiëren, zou vermoedelijk voor gek zijn verklaard. Toch is dat de realiteit van het betaald voetbal in Nederland en in verschillende andere Europese landen. Het gaat deze bedrijfstak beter voor de wind dan ooit, de stadions zitten vol, voetbal is weer leuk en toch zitten de clubs overal in de financiële problemen en overal ook blijken overheden bereid hun de helpende hand toe te steken.

De rijkdom van de bedrijfstak blijkt uit het loutere feit dat ze jaarlijks gemiddeld 250000 euro voor hun werknemers neertellen. Dat is bijna dubbel zoveel als de premier van Nederland verdient. Maar tegelijkertijd is deze hoge salariëring er de oorzaak van dat veel clubs tot over hun oren in de financiële problemen zitten. Uit een overzicht vorige week in Trouw blijkt dat het totale verlies van de Nederlandse clubs in de eredivisie inmiddels is opgelopen tot zeventig miljoen euro en het einde is nog lang niet in zicht.

Het irritante is dat sommige clubs geneigd zijn de gaten in hun begroting schouderophalend af te doen. Zo ontlokte een geconstateerd tekort van één miljoen euro bij het spelerspensioenfonds CFK van FC Utrecht slechts een terloopse opmerking bij de voorzitter: ach, daar nemen we dan een lening voor. En zo gaat het bij meer clubs. Je gokt op een lening van de gemeente, blijft vervolgens in gebreke met afbetaling en gokt er ondertussen op dat over een jaar of wat zich niemand er meer druk over maakt. Want welke gemeente zou haar poot stijf durven houden? Welke gemeente ook durft het aan een populaire voetbalclub echt in de problemen te brengen?

Er is ook niets op tegen als gemeenten voetbalclubs behulpzaam zijn bij de bouw van een voetbalstadion, dat vaak ook nog multifunctioneel kan worden gebruikt. Evenmin is het een schande als een gemeente een voetbalclub tijdelijk uit de problemen helpt. Maar er wordt een grens overschreden zodra gemeenten als pasmunt gebruikt gaan worden van tegen elkaar opbiedende clubs, die bereid zijn de krankzinnigste bedragen voor hun spelers op tafel te leggen.

De KNVB en gemeenten zullen clubs daarom moeten dwingen hun financiën op orde te houden. Er zijn grenzen aan de gekte.