Israël huilt om nationale trots Ramon

TEL AVIV - Op de voorpagina's van de Israëlische ochtendkranten staan de foto's van Ilan Ramon in zwarte omlijstingen. 'We huilen om Ilan', kopt Jediot Achronot. 'De gruzelementen van een droom' kopt Ma'ariev bij de paginagrote foto van de witte banen in de hemelsblauwe lucht. De vlaggen hangen halfstok.

Zaterdagmiddag om vier uur nestelt een groot deel van Israël zich voor de buis, 'om eindelijk iets moois te zien'. Israëls nationale trots, Ilan Ramon, keert na zestien dagen op aarde terug. Ramon verpersoonlijkt de Israëlische sage: een kind van een moeder die Auschwitz overleefde, een jongetje dat gevechtspiloot werd en astronaut. Eigenlijk, zo schrijven de kranten, is hij de tweede Israëlische ruimtevaarder. De eerste was de profeet Elia die in een wagen van vuur hemelwaarts vloog. Die wagen van vuur kreeg zaterdag een wrange betekenis.

Vier jaar geleden werd Ramon gevraagd of hij de ruimte in wilde. Hij had al vele missies op zijn naam staan. De meest sensationele: het bombarderen van de Iraakse atoomreactor in 1981. ,,Zo'n ruimteveer is veiliger dan in een auto rijden op de ringweg van Tel Aviv'', stelde hij zijn omgeving gerust.

In de studio in Israël zit zaterdag de vader van Ilan om de uitzending te begeleiden. ,,U had net nog hartkloppingen. Hoe is het nu'', vraagt de verslaggever. ,,Ik ben nu rustig'', antwoordt de vader. Nog een minuut te gaan. Over naar Florida. De tijd verstrijkt, de lucht blijft fel blauw.

De eerste berichten dat het serieus mis zit, komen een kwartier later uit Palestine, Texas. De bewoners daar zijn opgeschrikt door enorm lawaai ,,als van een tornado'' en zagen rookpluimen in de lucht. De vader wordt naar een andere kamer geloodst. Lang staat nog op het scherm dat er voor het leven van de astronauten wordt gevreesd.

Onder het kopje 'Een kosmische vloek', schrijft Ma'ariev: ,,Het gros van de mensheid bestaat uit gelovigen en mystici. Voor het gros van de mensen is dit een beangstigend uur. Want zelfs degenen die de bijbelse gruwelscenes hebben geschreven, zouden de symboliek van de ramp met de Columbia niet welsprekender kunnen neerzetten. Een Israëlische piloot die in 1981 de Iraakse atoomreactor heeft gebombardeerd -het jaar waarin de Columbia in gebruik werd genomen- kijkt neer op Bagdad van veilige hoogte vanuit zijn ruimteschip. De eerste Israëlische astronaut stort neer boven Palestine in Texas, de staat van Bush I en II. En dat luttele weken voordat Bush II de Iraakse heerser gaat elimineren. De mystici knikken, de cynici moeten al hun cynisme mobiliseren om iedereen ervan te overtuigen dat bij deze ramp geen sprake is van de Hand van God.''