Het lukte TCA niet, maar de taxiwet kreeg Taxidirekt op de knieën

Pioniers waren het, de eerste taxichauffeurs van Taxidirekt die het in 1998 waagden om te concurreren met de alleenheersende Taxicentrale Amsterdam (TCA). De kleine centrale maakt geen kans op de nu overvolle taximarkt en gooit, moegestreden, de handdoek in de ring.

,,Wat betreft de taxi's heeft de gemeente Amsterdam geen geheugen, geen geweten en geen visie. Het is ten hemel schreiend hoe slecht het beleid is geweest'', zegt Taxidirekt-directeur Frank van Nimwegen (53).

Sinds de nieuwe taxiwet in 2001 van kracht werd, is de Amsterdamse taximarkt een chaos. Honderden taxi's verdringen zich voor de standplaatsen, de politie heeft er de handen vol aan om de rust te bewaren.

Was het onder TCA niet ideaal, nu weet de klant helemaal niet meer door wie hij wordt opgepikt, zegt Van Nimwegen. Rammelbakken, chauffeurs die de weg niet kennen; de klachten zijn enorm toegenomen. ,,De wet is verkeerd. Taxi's zouden altijd onder een centrale moeten werken, dan houdt iemand nog de kwaliteit in de gaten.''

De gemeente heeft het op z'n beloop gelaten, vindt Van Nimwegen. Nieuwkomers kregen lang geen kans tussen de opstandige TCA-chauffeurs die taxistandplaatsen voor zichzelf hielden. Volgens Van Nimwegen deed burgemeester Patijn te weinig om de orde te handhaven. Taxidirekt eist daarom een schadevergoeding van meer dan een miljoen euro van de gemeente. In april volgt de uitspraak. Van Nimwegen: ,,De gemeente kan eindeloos blijven procederen. Ons geld is op.''

Taxidirekt is een idee van computerprogrammeur Remko Weingarten, die een telefoonsysteem ontwierp dat de klant direct met de dichtstbijzijnde taxi doorverbindt. Een gat in de markt, dacht hij. Ook Van Nimwegen raakte overtuigd. Hij werd een jaar na de oprichting directeur, nadat hij zijn organisatie-adviesbureau had verkocht. ,,Ik woonde twintig jaar in Amsterdam en ergerde me vaak aan de klantonvriendelijkheid van taxichauffeurs. 'Wij maken wel uit wanneer we komen', was de houding. Je hing bovendien eindeloos in de wacht bij de centrale. Concurrentie was hard nodig.''

Tot dan toe liet de gemeente geen andere taxicentrales toe. Met medeweten van het stadhuis voerde monopolist TCA handel in de schaarse taxivergunningen. Chauffeurs moesten er 40000 euro voor neertellen. In 1998 kreeg het piepkleine Taxidirekt, na veel bureaucratische rompslomp, de gemeente zover dat ook zij vergunningen mocht verdelen. Taxichauffeurs stonden in de rij, want Taxidirekt vroeg alleen een maandelijkse bijdrage. Op het hoogtepunt had Taxidirekt 200 chauffeurs in dienst.

Ze moesten wel sterk in hun schoenen staan, want ze werden uitgescholden, klemgereden en soms zelfs in elkaar geslagen door de als weinig fijnzinnig bekendstaande TCA-rijders. De taxioorlog barstte pas goed los toen de nieuwe taxiwet van kracht werd. Iedereen kon een vergunning krijgen. De dure TCA-vergunningen waren van de ene op de andere dag niets meer waard. Bovendien was het voor chauffeurs niet meer verplicht om zich bij een centrale aan te sluiten. De ene na de andere Taxidirekt-chauffeur hield het voor gezien. Van Nimwegen: ,,Het ging steeds slechter. We werden kleiner, hadden niet genoeg taxi's voor mensen die ons belden. We verloren klanten en nog meer chauffeurs liepen weg.''

Van Nimwegen heeft al die jaren geld toegelegd op Taxidirekt, zegt hij. Hij denkt erover een juridisch fonds in het leven te roepen om verder te procederen tegen de gemeente. Geldschieters kunnen daarin hun bijdrage storten. ,,Ik merk dat er heel veel sympathie is voor Taxidirekt. Bovendien hebben veel mensen nog steeds de behoefte aan een alternatief. TCA is feitelijk monopolist gebleven, want het is de enige beetje behoorlijke centrale die mensen kunnen bellen.''