Ephimenco

Met permissie, maar ik zie me genoodzaakt het heft in handen te nemen.

Nou ja, in handen is misschien niet het juiste woord. Zeg maar dat ik voor dit geval van nood de boel voor een dagje overneem. De deadline nadert en hoe luidruchtig ik ook ben, hoe ferm ik ook aan zijn lakens trek, ik krijg hem zijn bed niet uit. Zou hij soms vergeten zijn dat hij op 1 januari een stukje voor de krant moest schrijven? Of heeft zijn comateuze toestand misschien te maken met een van die glibberige oesters die hij op oudejaarsavond opgeslurpt heeft? Hoe dan ook: iemand moet het doen. Natuurlijk kan ik hem stilistisch niet evenaren en verwacht dus van mij geen hoogstandjes. Wel weet ik ongeveer hoe zijn psyche in elkaar zit. In een woord: ingewikkeld. Ja, heel gecompliceerd. Ik observeer hem al tien jaar, dus ik kan het wel weten. Geen makkelijke man voor zijn omgeving. Hij laat zich veel te veel door zijn onderwerpen meesleuren. De diepte in totdat hij keihard tegen de bodem smakt. Ik zou zeggen: even relativeren, mannetje. Ga eens een weekeindje weg. Wees professioneel en dus afstandelijker. Vrijblijvend en veilig vanaf de zijlijn schieten maar vooral het veld zelf niet betreden. Maar nee, het moet allemaal zo betrokken, zo verweven met de wereld. Op de deur van zijn werkkamer heeft hij zelf een krantenfoto geprikt van een dode liggend in een plas bloed. Al acht maanden kijkt ie tegen een lijk aan! Omdat, zegt hij, nooit vergeten moet worden waar onverdraagzaamheid toe kan leiden. Ga toch gauw, negativo! Hang toch een mooie prent van Katja Schuurman uit de Playboy op die deur. Of van het lieflijke kusje van Máx en Alex op dat balkon. Kijk, als hij zijn bed was uitgekomen ,weet ik zeker dat ie over die overjarige zak met hangbuik was begonnen te schrijven. Ik zag hem gisterenavond uit ergernis van die schreeuwlelijk wegzappen. Youp heet die man, geloof ik. Het gebeurde toen die grofgebekte Youp alweer met zijn armen en heupen zo'n neukgebaar maakte. Of misschien toen hij zijn middelvinger opstak. Meneertje kan niet tegen 'geïnstitutionaliseerde vulgariteit' en vindt het 'cabaretisme van de vette lach' een Hollandse plaag. Zwaarmoedige man, zei ik al. Nou, mijn invalbeurt zit erop: beste wensen allemaal. Hij ligt nog steeds in zijn nest te stinken en intussen heb ik wel een probleem: sinds gisterenavond ben ik niet meer uitgelaten geweest. Dan maar een hoekje in de gang uitzoeken om mijn plasje stiekem te plegen.