Wetgeving euthanasie loopt achter

Alleen de arts mag op uitdrukkelijk verzoek van zijn patiënt diens leven beëindigen indien hij zich houdt aan de zorgvuldigheids;eisen. In de Euthanasie Wet 2002 worden de zorgvuldigheidseisen nader omschreven.

Deze houden onder meer in dat de arts de overtuiging heeft gekregen dat er sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden van de patiënt. Blijkbaar voldeed Brongersma's lijden niet aan die definitie. De Hoge Raad bepaalde dat de wetgever 'uitdrukkelijk niet de bedoeling' heeft gehad de 'levensmoeheid' binnen deze wet te laten vallen. Binnen de in Nederland op een democratische wijze gemaakte afspraken is er nog geen ruimte geschapen voor hulp bij zelfdoding aan mensen met een uitzichtloos en ondraaglijk lijden door sterke vereenzaming.

Dat er in onze samenleving als gevolg hiervan mensen ernstig lijden kan vrijwel niet betwist worden. De World Health Organisation (WHO) definieerde in de vorige eeuw gezondheid als een toestand van lichamelijk, geestelijk en sociaal welbevinden. Indien relaties van mensen om welke reden dan ook onomkeerbaar verbroken zijn kunnen zij uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Deze mensen zijn naar de definitie van de WHO niet meer gezond, maar komen gezien de uitspraak van de Hoge Raad, ook al zou de arts zich aan alle zorgvuldigheidseisen houden, niet in aanmerking voor hulp bij zelfdoding. Uit het rapport van de NVVE en de Erasmus Universiteit Rotterdam uit 1998 'Houdingen tegenover euthanasie en hulp bij zelfdoding', blijkt dat 67 procent van de Nederlanders van mening is dat hoogbejaarde mensen recht zouden moeten hebben op euthanasie respectievelijk hulp bij zelfdoding. Aangezien wetten afspraken zijn, die op een democratische wijze tot stand gekomen zijn betekent dit dat de Euthanasie Wet 2002 onvolledig is en geen recht doet aan een bepaalde categorie Nederlanders. Daarom moet er een appèl gedaan worden op de volksvertegenwoordigers om de geconstateerde leemte in de wet op korte termijn op te vullen. Mensen zoals Brongersma hebben naar mijn oordeel en dat van een meerderheid van de medeburgers recht op hulp om hun leven te beëindigen. Wij, burgers dienen door onze wetgeving artsen zoals de huisarts Sutorius in de gelegenheid te stellen barmhartigheid te bedrijven.

Als de vastgestelde leemte in de Euthanasie Wet 2002 opgevuld wordt kunnen wij allen, die op uitdrukkelijk verzoek hun leven willen afleggen als een kleed dat niet meer past, die humane hulp geven die nu beschikbaar is. Mijn hoop is nu gericht op onze volksvertegenwoordigers, die verantwoordelijk zijn voor de wetgeving en recht willen doen aan de wens van de meerderheid van de bevolking als het gaat om het recht van de enkeling.