Van Velde toont zijn waarde als sprinter WK sprint

CALGARY - Sinds hij op het best denkbare moment het juk van de eeuwige verliezer voorgoed van zich afschudde, is Gerard van Velde in staat zijn werkelijke waarde als sprinter te tonen aan de wereld.

Zijn zilveren medaille op het WK sprint in Calgary voelde als een overwinning. Van Velde beweegt zich al een paar jaar door de schaatswereld met het idee dat hij niets meer te verliezen heeft. Die houding leverde hem een jaar geleden olympisch goud op. Nooit eerder in zijn loopbaan stond hij op het podium van het mondiale titeltoernooi. Op zijn elfde WK, als 31-jarige lukte het wel. In de Olympic Oval was dit weekeinde maar één man beter. De ster van de Winterspelen moest buigen voor de schlemiel van Salt Lake City, Jeremy Wotherspoon. Het brons was voor Erben Wennemars.

Volgens coach Geert Kuiper was Van Velde 'misschien nog wel beter in vorm' dan een jaar geleden in Salt Lake City. ,,Alleen heeft hij dat speciale gevoel van die ene race nog niet gehad.'' Een bewijs voor zijn bloedvorm waren de twee verbeteringen van het Nederlandse record op de 500 meter. Zaterdag finishte hij in 34.68, gisteren scherpte hij het aan tot 34.61.

De overwinningen op de korte afstand gingen naar de nieuwe wereldkampioen. Wotherspoon zag in de rit van gisteren na de start de weer opgekrabbelde Shimizu als een raket bij hem wegschieten -de Japanner opende twee keer in 9.39, de snelste 100 meters ooit- maar The Spoon toonde in het vervolg zijn ongeëvenaarde vermogen om in de bochten te versnellen. Het is dat de omstandigheden in Calgary door de luchtdruk niet optimaal waren, anders had zeker zijn 500 meter van zaterdag (34.41) een wereldrecord opgeleverd.

Op de twee 500 meters moest Wennemars te veel toegeven om Wotherspoon en Van Velde te kunnen bedreigen. Zaterdag won hij wel de 1000 meter, al het hele seizoen zijn domein, door Wotherspoon met 1/100ste seconde af te troeven. Zijn hoofddoel, een podiumplek, stelde hij op de afsluitende 1000 meter (tweede) veilig door Shimizu voorbij te gaan. Hij was zielsgelukkig. Wennemars stond voor het laatst op het WK-podium in 1998. ,,Ik ben net een klein kind. Gauw tevreden.''

Wotherspoon nam sportief revanche voor zijn grootste teleurstelling uit zijn loopbaan. Hij kwam vorig jaar als de gedoodverfde favoriet voor de sprintnummers naar Salt Lake City. Al na een paar meter lag zijn droom op de 500 meter toen aan duigen. Hij struikelde, om onverklaarbare wijze. Dat hij een dag later de snelste tijd op de tweede 500 meter realiseerde, maakte zijn uitglijder alleen maar pijnlijker. De dreun daverde vervolgens nog na op de 1000 mete (dertiende). Omwille van 'de liefde voor de sport' zette hij zijn carrière voort.

Van Velde bevrijdde zich al eerder van de stress die hem op cruciale momenten voorheen vaak tot een brokkenpiloot maakte. Na zijn olympische triomf op de 1000 meter mag de buitenwereld hem dan anders benaderen, zelf is de Heerdenaar 'geen steek veranderd'. Hij liet zijn hoofd niet op hol brengen door alle aandacht en aanbiedingen. Van Velde wil gewoon lekker blijven schaatsen, tot Turijn in 2006. Voor een postolympische depressie is hij niet vatbaar gebleken. Van Velde: ,,Ik heb het voordeel dat ik ook jaren aan de zijlijn heb gestaan.''

Jan Bos, de wereldkampioen van 1998, werd slechts zevende, door een onverklaarbaar gebrek aan 'puf, power en vorm'.