Kaalgekapt Azië neemt de helft van de verkeersdoden voor zijn rekening

Wat moet Nederland toch doen om de aandacht van onze oosterburen te trekken?

In de week van de verkiezingen besteden de dikke Duitse bladen Die Zeit en Der Spiegel welgeteld drie kolommen aan onze politieke wederwaardigheden. Die staan allemaal in Die Zeit, die nog eens zout in de wonde strooit door op de voorpagina de liefde te verklaren aan een ander aangrenzend land in de special 'Frankrijk, schone buurvrouw'.

Onder de kop 'Haatbrieven en telefoonterreur' belicht de Duitse weekkrant de 'fatwastemming' die Ayaan Hirsi Ali in de islamitische wereld in Nederland losmaakte. In het wetenschapskatern van Die Zeit wordt de prijs van mobiliteit voorgerekend en wie die prijs betaalt. Hoewel slechts 35 procent van 'swerelds auto's buiten de geïndustrialiseerde landen rondrijdt, vallen daar bijna negen van de tien verkeersslachtoffers.

De redenen daarvoor zijn ongebreidelde uitbreiding van het gemotoriseerde verkeer in de ongeschikte infrastructuur, machismo (Latijns-Amerika) en het ontbreken van regels. Volgens onderzoekers hebben auto's sinds hun komst veertig tot vijftig miljoen mensen het leven gekost en een ontstellende 2,25 miljard mensen verwond. Azië spant de kroon: daar veroorzaakt 16 procent van de auto's een op de twee ongelukken.

Om de ramp compleet te maken, wordt Oost-Azië kaalgekapt als gevolg van de Chinese economische groei, schrijft het Amerikaanse Newsweek. In China mag sinds de desastreuze overstromingen van 1998 niet meer worden gekapt. Van Siberië tot Sumatra valt nu oerwoud ten prooi aan de onstilbare Chinese honger naar hout -binnen drie jaar is de import verdrievoudigd. En veertig procent van die handel is illegaal. In het huidige tempo, stelt Newsweek, is alle oerwoud over twee jaar van Sumatra verdwenen, over zeven jaar van Borneo.

Ook Newsweek schrijft niet over de Nederlandse verkiezingen, maar andere Angelsaksische bladen wel -al blijft de aandacht beperkt tot de persoon van Wouter Bos. De Amerikaanse Time en de Britse The Economist missen elk de makkelijke inkopper niet die zijn naam biedt (lijkt op 'baas' in het Engels). ,,Wouter Bos lijkt te goed om waar te zijn!'', jubelt Time, ,,slim, relaxed en ongelooflijk telegeniek.'' Volgens het blad volgt nu onvermijdelijk een kabinet van PvdA en CDA, ,,de alliantie die de Nederlandse politiek meer dan een decennium domineerde voor de komst van Fortuyn.'' Nee, dan is The Economist beter ingevoerd. ,,De Partij van de Arbeid keert terug uit het dodenrijk'', meent het blad.

De geruchtmakende politieactie tegen Britse pedofielen doet de fundamenten van The Economist schudden. In een commentaar wordt dat zo verwoord: ,,Zelfs dit verstokt liberale blad ziet in iemand die regelmatig foto's van misbruikte kinderen bekijkt de bevestiging dat de vrijheid van meningsuiting soms ingeperkt moet worden.''

Een ander moreel debat dat The Economist oprakelt is dat over abortus in de VS. Morgen is de dertigjarige 'verjaardag' van een uitspraak van het Hooggerechtshof die abortus een grondwettelijk recht van elke Amerikaanse vrouw verklaarde. En dat zorgt nog steeds voor woede bij vele Amerikanen en de huidige regering -in tegenstelling tot andere landen die abortus toestaan. Volgens The Economist ligt dat aan de juridische aard van de Amerikaanse samenleving, de intense religieuze beleving van de burgers en de Amerikaanse voorkeur om elk debat moreel en fundamenteel te maken, in plaats van technisch of pragmatisch.

Het mooiste citaat om die spanning duidelijk te maken, staat in Newsweek. Een metaalarbeider spreekt zich uit over de Amerikaanse regering, die zich meer bezighoudt met een buitenlandse dictator en moreel fatsoen dan met de economie. ,,Ik zou Bush mijn dochter toevertrouwen'', zegt de man, ,,maar ik vertrouw Clinton mijn baan toe.''