Hokjesgeest

Wie zich ooit hokkend of ontzuild door het leven wilde slaan, wist het gat van de kerkdeur te vinden. Toen boden kerken precieze richtlijnen voor leer en leven, nu is er altijd een kerk - met periodiek - die past bij je opvattingen.

Strenge Christelijke gereformeerde dominees namen vorige week hun gereformeerd vrijgemaakte collegae de maat. Uitkomst: ze zijn niet zo recht in de leer als wij. Reden: dreigende samenwerking tussen beide orthodoxe kerken. Doel: kappen.

Maar De Wekker bewijst dat het er in de Christelijke gereformeerde kerken ook niet meer zo onversneden rechtzinnig aan toegaat. Wel in Sliedrecht. Daar mogen samenwonenden (die heten ook daar al geen 'hokkers' meer) niet aan het Avondmaal. Wie daaraan toch hecht, kan in Zwolle terecht. Ze 'ontraden' daar avondmaalsdeelname, maar afhouden, nee. Want samenwonen is geen 'ontucht'.

Hokken is niet zo'n probleem in kerkelijk Nederland, de keus in het stemhokje des te meer. De Wekker wil 'christelijke politiek', maar is wel zo slim niet te vertellen, welke partij te stemmen. De strenge dominees maken woensdag waarschijnlijk het SGP-hokje rood, maar de christelijke gereformeerde André Rouvoet dat van de ChristenUnie. En kerkgenoot minister De Geus kiest lijst 1, het CDA.

Ook zo'n hekel aan christelijke partijen? De hervormde professor Marcel Barnard spoelt in Interpretatie zijn mond met enkele studenten die in hun voorbeden (gemaakt voor college) 'de hemel dankten voor een christelijke premier'. Daar is hij als kerkganger niet van gediend. Onder die 'restauratie van een christelijk zuiltje', zit 'een ressentiment van een conservatisme dat zich onder Paars minder gelukkig heeft gevoeld'. Volgens Barnard komt Paars 'heel wat dichter' bij de bijbelse gerechtigheid dan de huidige coalitie. Exit CDA, LPF en VVD, en verder alles wat zich nadrukkelijk christelijk noemt.

Ook zo'n hekel aan Paars? Demoniseer dan lekker mee met de hervormde professor Bram van de Beek. Paars is heel erg, D66 de partijgeworden demon. Zijn collega G. de Kruijf vraagt zich in In de Waagschaal verbijsterd af, of dit oordeel voortvloeit uit Van de Beeks ideeën over Christus. Hij houdt het op 'schoten uit de heup'.

Ook zo'n hekel aan de SP? In het opinieblad Woord en Dienst van de Samen-op-wegkerken pookt Kees Posthumus de discussie op over waar christenen politiek terecht kunnen. Hij, zelf links, vertrouwt het SP-geflirt met progressieve christenen allerminst. Bij de PvdA (die ooit aanhang won door de Doorbraak: gelovigen die zich van de kerkelijke gedwongen partijnering - gereformeerd is ARP, katholiek KVP - niets meer aantrokken) is de werkgroep die zich bezighield met de verhouding geloof-politiek 'nergens meer te vinden'. Nee, dan GroenLinks. Die partij beheert het erfgoed van (dominee) Ab Harrewijn.

Ook zo'n hekel aan GroenLinks?...

Marcel Barnard vindt het tijd voor een tweede Doorbraak; de eerste is - zie het voorgaande - wel voltooid. Barnard gruwt van christelijke kunst (of sport, of onderwijs), hij wil een nieuwe doorbraak, van christenen in de cultuur. Daarvoor haalt Barnard theoloog-politicus G. van der Leeuw aan, die de christen het liefst midden in de wereld ziet springen, ,,bereid aan alles mee te doen, op gevaar af, dat hij zou blijken dingen te doen, welke een christen niet behoort te doen''. Barnard: ,,Liever met verve gezondigd, dan bescheten in je hok.''