Ephimenco

De belangrijkste vaststelling is dat Maurice de Hond de echte baas is in Nederland. Met zijn dagelijkse opiniepeiling voor SBS6, die hij in het halfduister van zijn internethok stiekem corrigeert, kan hij in de loop van de dag nieuwe virtuele coalities genereren, conflicten tussen oude politieke vrienden opstuwen en lome lijsttrekkers laten veranderen in wanhopig zoemende muggen. Leuk bij Maurice is dat progressie en regressie van partijen, anders dan bij de concurrenten, nooit stapvoets plaatsvinden. Maurice heeft weinig tijd. Een campagne duurt zo kort. Hij wil ontploffingen horen en vuurwerk zien. Een dalende lijn is bij hem gelijk synoniem aan een tuimelpartij vol blauwe plekken, maar als je stijgt sta je binnen 24 uur met je hoofd in de wolken. Gisteren een sukkel, vandaag een prins.

Of het klopt weten we pas op 22 januari. Maar intussen is de paniek tastbaar in het vaderlandse kippenhok. Of dit nu zo bevorderlijk is voor een rustig politiek debat met bijbehorende diepgang mag betwijfeld worden. Gisteren, toen hij bij Maurice nog op 22 zetels stond, was Jan Marijnissen de gladheid zelve. Die tijd is voorbij. Jan staat nu op 15 en gesticuleert, interrumpeert tot je er draaierig van wordt. Hij is binnen een mum van tijd in een teckel veranderd die zijn tanden in alle passerende billen zou willen zetten.

Bijna hetzelfde lot treft Balkenende. Vorige week (52 zetels) nog stralend in zijn comfortabele habijt van premier, maar vandaag (39) hopeloos slecht articulerend richting de nieuwe lieveling van Maurice. En dat moet gezegd worden: Wouter Bos, met een winst van 15 binnen 10 dagen is de onbetwiste ideale schoonzoon van Nederland geworden. Geen greintje arrogantie en een zachtaardige glimlach terwijl hij een steeds hardere lijn predikt op gebied van veiligheid en immigratie. Wat Maurice en zijn natte vinger niet allemaal kunnen bewerkstelligen! Je ziet partijen zich nog sneller dan slangen van hun oude vel ontdoen. Vorige maand nog multiculturalist maar nu al neo-fortuynist.

Femke Halsema probeerde gisteren deze gedaanteverandering aan de kaak te stellen. Ze heeft Maurice tegen: een verlies van drie. Je ziet Femke, stijf van de zenuwen, plots de ene aberratie na de andere uitkramen. Als ze tussen het milieu of het verhogen van de uitkeringen zou moeten kiezen, dan maar meer geld en meer consumptie. De poppetjes zijn in nuchter Nederland vanzelfsprekend nooit erg belangrijk, maar Maurice de Tovenaar heeft ze wel aan het dansen gekregen.