Multicultureel samenleven?

Sinds drie en een half jaar ben ik speeloma van drie allerliefste Tamilkinderen, 9, 7 en 4 jaar oud. Alledrie in Nederland geboren, maar met een taalachterstand omdat er thuis vooral Tamil wordt gesproken. Via mijn oma-zijn heb ik een prachtige ingang in het gezin. Ik doe vooral leuke, Nederlandse dingen met de kinderen: we gaan samen fietsen in de vakantie, we eten pannenkoeken, we vieren pakjes-avond en versieren de kerstboom.

Intussen leer ik veel van hen: ik word altijd geweldig gastvrij onthaald, krijg thee en heerlijke maaltijden, maak hun feestdagen mee en leer hun cultuur kennen. Ik heb zelf nooit kinderen gehad, en dit is voor mij een prachtige inhaalslag. Ik probeer toch ook een zekere afstand te houden, omdat ik besef dat de kinderen niet van mij zijn, en in een hindoe-traditie worden opgevoed. De meisjes worden voorbereid op een rol als echtgenote en moeder, maar gelukkig is studie bij de hindoes ook voor meisjes belangrijk. En ik probeer hen voor te leven hoe je als zelfstandige vrouw ook heel gelukkig kunt zijn. Natuurlijk gebeuren er dingen waar ik me aan erger, bijvoorbeeld het slordige omspringen met afspraken, maar het leuke is dat we elkaar ergens middenin vinden: ik word steeds flexibeler en zij weten langzamerhand dat zes uur in Nederland echt zes uur is. De ouders spelen weinig met de kinderen, maar ze zijn toch heel zorgvuldig wat betreft de ontwikkeling van de kinderen. Ik geloof dat we steeds meer voor elkaar openstaan, ik ben voor hen een brug naar de Nederlandse maatschappij en zij bieden mij iets wat ik nog maar weinig vind bij de Nederlanders: gastvrijheid en een warme eenvoud.