Lijsttrekkers durven nek niet uit te steken

De verkiezingscampagne heeft tot nu toe spetterende televisie opgeleverd. Naast in de branding spelende, erwtensoep uitdelende, bomen zagende en andere camera beluste politici zien we ook geregeld levendige debatten tussen lijsttrekkers op de buis.

Vooral de duogevechten zorgen soms voor boeiende momenten; meer dan de lijsttrekkersdebatten: die ontaarden geregeld in een kakofonie die pijn doet aan de oren.

Toch valt op dat de verkiezingsstrijd tussen de voormannen van de politieke partijen en de enige vrouwelijke lijsttrekker, Femke Halsema van GroenLinks, vooral een kwestie is van uiterlijk vertoon. De inhoudelijke discussie komt in het gedrang door de opzet van de verkiezingsprogramma's. Hoe korter het antwoord, hoe beter, lijkt het soms wel.

Dat zorgt ervoor dat lijsttrekkers wel uitkijken om hun nek uit te steken. Balkenende houdt zich lang op de vlakte, totdat de PvdA in de voorspellingen wel erg dichtbij begint te komen. Bos komt wel leuk over, maar riskeert eigenlijk alleen bij de hypotheekrente echte tegenwind. Zelfs Marijnissen stelt zich gedeisd op en schuift net zo gemakkelijk aan tafel met Harry Mens als met 'Nova' of 'Netwerk'. En Zalm lijkt pas voor de camera ontspannen als het niet over politiek gaat.

In de tv-debatcultuur is geen ruimte meer voor een doordacht verhaal, schrijft Trouw-commentator Willem Breedveld deze week in zijn column. ,,In die cultuur valt alleen maar te grossieren in daadkracht en grote woorden'', vindt hij en signaleert vooral spierballentaal op het punt van veiligheid en de roep van het publiek om een sterke man.

Hoe ervaren de lezers de verkiezingscampagne? Is deze race naar 22 januari te kort of moeten we de campagne voortaan tot één week beperken? En worden zij er echt wijzer van?

De stelling van de week is:

Lijsttrekkers durven hun nek niet uit te steken