Woord en daad

De moslimbarmhartigheid heeft te weinig oog voor tegendraadse onderwerpen als dakloosheid, psychiatrie en vrouwenmishandeling, staat in de Verdieping van 16 januari. Mensen gaan altijd uit van hun eigen denkwereld. Daarom denken ze dat de verschillen tussen kerk en moskee niet zo groot zijn. Die verschillen zijn echter enorm, zeker als het om de zorg voor de leden gaat. Als huisarts in Rotterdam-centrum vraag ik geregeld aan patiënten welke steun zij ervaren van hun geloof en van de organisatie die daarbij hoort, wanneer zij het moeilijk hebben. Bij moslims dus; welke steun zij krijgen van hun moskee. De organisatie rondom de moskee is dan absoluut niet vergelijkbaar met die van een kerk. Het is een heel vrijblijvend verband. Niemand krijgt bijvoorbeeld op zijn sterfbed bezoek vanuit de moskee. Familie krijgt geen praktische en ook geen emotionele steun.

Aanvankelijk verbaasde ik me daarover. Nu weet ik dat de gedachte dat sociale opvang vanuit een moskee zou moeten plaatsvinden vooral een westers-christelijke gedachte is. De moskee is de plaats van het woord. Niet van de daad.