Meester Danny

Bij de vraag 'wie is de Johan Cruijff bij u op school?' stoof de directrice van openbare basisschool De Kring in Haarlem ogenblikkelijk op. Waarom nu weer een man als voorbeeld voor een talent?

Maar op zoek naar het grootste talent onder de leerkrachten op haar school kwam ze toch bij een man terecht: Danny Bark (23). Toevallig ook nog een man die zich bij zijn onderwijskundige visie laat inspireren door zijn voetbaltrainer. Net als die trainer gaat Bark uit van de combinatie prestatie en plezier. Hij heeft de woorden bij groep zeven op het bord geschreven. Niet vergeten! staat erachter.

Eigenlijk wilde Danny Bark bouwkundig ingenieur worden, maar hij zakte voor de havo. Na een jaar noodgedwongen nadenken koos hij voor een algemene opleiding: de pabo. Een schot in de roos. ,,Hardstikke leuk'', vindt hij het lesgeven. ,,Je stopt er veel in maar je krijgt er ook zoveel uit. Een van de meiden hier raakt al haar zelfvertrouwen kwijt als ze een som niet snapt. Als ik het haar uitleg, straalt ze weer. Prachtig.''

,,Hé Veer'', zegt Bark als Vera aan de beurt is om voor te lezen en iets te snel gaat van de zenuwen. Hij ademt diep in en uit. ,,Rustig ademhalen hé.'' Het meisje herneemt zich en gaat in kalmer tempo door met 'De Olijke Tweeling'. Mat de hand losjes in de achterzak geeft Bark daarna aanwijzingen bij het rekenen. Yes! zeggen kinderen als ze horen dat ze een toets moeten doen. Na enkele minuten neemt het rumoer weer toe. ,,Dames en heren, ik hoor teveel overleg'', zegt Bark. De leerlingen zitten in groepjes, eentje 'die niet lekker in zijn vel zit vandaag' mag aan het tafeltje van de meester. Niet dat hij veel aandacht kan schenken aan die ene leerling; als een midvoor beweegt hij door de klas, grijpt de lastigste jongen vriendschappelijk bij de schouders, legt een glazig kijkend jongetje een som uit, werpt een blik op de meest kletsgrage meiden: ,,dat groepje daar zit niet echt op de weg naar een nieuwe krul!''-verwijzend naar het beloningsysteem met krulletjes en vlaggetjes op het bord. Tussen twee tempotoetsen door, waarbij de kinderen in vijf minuten zoveel mogelijk sommen maken, steekt hij de handen in de lucht en laat ze wapperen. De kinderen doen hem na.

,,Daar ben ik het beste in'', verklaart Bark zijn geheim. ,,Spontaan iets doen, tussendoor. Spelletjes bij het rekenen, of een verhaal verzinnen dat we samen gaan naspelen.'' Hij laat een tekening zien: alle kinderen moeten een eiland verzinnen waar ze graag willen wonen. Een jongen heeft een kernenergiecentrale naast een rakettenveldje getekend. Aan het eind van de week houdt hij de spons- of vergiettoets: wat weten de leerlingen nog van de afgelopen dagen? Wat had die-en-die ook weer voor slappe smoes toen ze te laat kwam, welke trui had de meester eergisteren aan? Serieuzer is de enquête die de kinderen af en toe kunnen invullen, op basis van geheimhouding, een voor meisjes en een voor de jongens: met wie ze het liefst omgaan, met wie vooral niet, of er dingen oneerlijk gaan in de klas, hoe ze zich voelen op school. En wat er beter kan aan de meester. ,,Waar is Danny het minst goed in?'' In boos worden, vulde een leerling in. Ik wilde gewoon meer van ze weten, verklaart Braks dit initiatief.

Op de pabo leerde Braks dit niet. Daar deed hij vooral veel projecten, het echte lesgeven leerde hij tijdens stages. Boven haar eiland met lieflijke bergtoppen zegt Vera dat ze zich bij hem op haar gemak voelt. ,,En hij legt goed uit, ik snap het altijd meteen. Dat was bij andere meesters of juffen niet zo.'' ,,Ik vind het veel leuker om naar school te gaan'', zegt een jongen. ,,Eerst werd ik wel eens buitengesloten, maar toen heb ik het er met Danny over gehad en daarna ging het veel beter.'' Ruben, verstandig: ,,Ik verdien het meestal wel dat ie me hard aanpakt.'' De meester heeft ook zijn zwakke momenten. Als hij hoofdpijn heeft wil ie wel eens sjagrijnig zijn. En, zeggen de kinderen vertederd, hij is regelmatig zijn bril kwijt.