De actie van Gretta Duisenberg

Uiting geven aan gevoelens is verre van eenvoudig en al helemaal als het om beladen zaken gaat. Om die reden is het de vraag of Gretta Duisenberg er verstandig aan heeft gedaan zich op te werpen als woordvoerster van de actiegroep Stop de Bezetting die onder internationale aandacht een bezoek bracht aan Jasser Arafat en de bezette gebieden.

Die vraag werpen we niet op, omdat Gretta Duisenberg vooral gezien wordt als de vrouw van de president van de Europese Bank die zich alleen al uit dien hoofde verzekerd mag weten van een flinke hoeveelheid aandacht. Die positie noopt tot terughoudendheid, maar dat laat onverlet dat zij een eigen rol moet kunnen spelen en uiting geven aan haar betrokkenheid. Destijds was het ook geen belemmering voor mevrouw Den Uyl om actie te voeren voor de Dwaze Moeders.

Evenmin hoeft het een probleem te zijn dat mevrouw Duisenberg in deze kwestie een eenzijdig standpunt inneemt. We leven in een democratisch land waarin vrijheid van meningsuiting belangrijk is. Vaak is het publieke debat er zelfs mee gediend om gevoed te worden met eenzijdige, prikkelende acties en opmerkingen. En waarom zou een prominent iemand de Palestijnse kant van de zaak niet indringend onder de aandacht mogen brengen? Wat dat betreft kunnen we het alleen maar toejuichen dat mevrouw Duisenberg haar nek heeft uitgestoken.

Probleem is alleen dat ze zichzelf op beslissende momenten niet helemaal in de hand lijkt te hebben. Het was misschien een akelige verspreking om lacherig te zeggen dat ze 'zes miljoen' handtekeningen wilde ophalen, maar dat geldt niet voor haar inmiddels veel geciteerde zinsnede over de zelfmoordacties: ,,Ik mag het niet zeggen, maar ik snap het wel.'' Daarmee wilde ze kennelijk begrip vragen voor de jonge mensen die voor zo'n doodsmissie gestrikt worden. Maar onherroepelijk wekte ze zo ook de suggestie dat ze begrip heeft voor de zelfmoordacties zelf. Voor dat laatste past geen enkel begrip. Daarover had mevrouw Duisenberg geen misverstand mogen laten bestaan.

Bovendien is er van de noodzakelijke terughoudendheid weinig sprake meer wanneer de president van de Europese Centrale Bank verklaart geheel achter zijn echtgenoot te staan. Het wekt verlegenheid waar niemand wat aan heeft, ook niet de Palestijnen.