opgetekend

Aan de rand van de bevroren vijver staat een jongen van een jaar of acht.

Af en toe maakt hij met zijn broertje een rondje over het ijs, op schoenen. Om hen heen schieten kinderen op hun ijzers alle kanten uit. Een uurtje later komt er een meisje het ijs op, met haar moeder. De twee jongens zijn er nog steeds en pendelen wat tussen het ijs en de schoenen van de schaatsers op de kant. ,,Hé Mohammed!'', roept het meisje. Zij heeft net haar witte kunstschaatsen aangetrokken en cirkelt om de jongen heen. ,,Ga je ook schaatsen?'' Ja, zegt Mohammed, ,,mijn moeder is mijn schaatsen aan het halen.'' ,,Wat voor heb je?'', vraagt ze. ,,Noren? Of hockeyschaatsen?'' ,,Eh...'', zegt Mohammed. ,,Weet je dat niet? Heb je ze nooit gezien dan?'', vraagt het meisje. ,,Laat hem nou maar met rust”, zegt haar moeder, ,,ga mee schaatsen.” Het meisje blijft aandringen. ,,Heb je kunstschaatsen?'' Ze wijst op haar voeten. ,,Zoals deze?'' De jongen schudt van nee, en zegt niets. Haar moeder trekt aan haar arm en ze gaan, de vijver op.