Rose voelt een andere vibe

Luisterpop, soul, funk, R & B; de muziek van singer/songwriter Rose (27) valt in het Nederlandse poplandschap in geen enkel hokje in te passen. Reden voor de Rotterdamse om de recensies van haar debuut-cd 'Trust' met angst en beven af te wachten. ,,Ik dacht dat ik door de linkse pers wel afgezeken zou worden.''

Met rode wangen van de kou komt Rose het Haagse café binnen en bestelt meteen het drankje bij uitstek voor zangeressen: thee met honing. Om daarna een sigaret te bietsen. ,,Dat kan eigenlijk niet, he? Een zangeres die rookt. Maar ik rook heel weinig'', voegt ze er bijna verontschuldigend aan toe.

Rose lijkt er dan ook de vrouw niet naar om de kwaliteit van haar stem op het spel te zetten met slechte gewoontes. Want wie met haar praat, raakt al snel doordrongen van de gedrevenheid waarmee ze met haar muziek bezig is. ,,Het is kicken om een publiek een avond te entertainen. En mensen anderhalf uur hun zorgen te laten vergeten of hun verdriet te laten loslaten. Voor mezelf ook. Als ik me rot voel, hoef ik maar even op het podium te staan en dan geniet ik. Dit is wat ik altijd heb gewild!''

Niet dat de Rotterdamse geen last heeft van plankenkoorts. ,,Je stelt je toch kwetsbaar op. Als er iets misgaat, is het jouw kop die rolt. Een paar jaar geleden had ik een optreden. Ik had niet de goede band en zat zelf niet lekker in mijn vel. Het werd een verschrikkelijk optreden. De mensen van de platenmaatschappij zeiden zelfs: erger dan dit kan niet. En toen ik bij Barend & Van Dorp moest optreden, scheet ik in mijn broek. Maar daarna is het zo'n kick!''

Lange tijd leek het erop dat Rose voor een loopbaan in de klassieke muziek zou kiezen. Met een Amerikaanse jazz-muzikant als vader en een moeder die haar al op jonge leeftijd meenam naar klassieke concerten, werden Bach en Mahler haar met de paplepel ingegoten. ,,Ik had vanaf mijn zesde vioolles en speelde vier à vijf uur per dag. Toch luisterde ik ook toen al naar Prince en Madonna en vond hen geweldig. Uiteindelijk trok ik de klassieke wereld toch niet. Die discipline, altijd in een kamertje studeren en strak in het pak zitten. De popwereld, met hoge hakken op het podium staan en vooraan staan bij een band, die trok me wel. Omdat ik altijd al zong, besloot ik zangeres te worden, terwijl ik helemaal niet wist of ik wel kon zingen.''

,,Ik ging oefenen op mijn kamer met bandjes en werd enige tijd later aangenomen op de vooropleiding van het conservatorium, waar ik een jaar zangles kreeg. Toen dacht ik: ik kan zingen. Want ik kreeg een goede res-pons en mensen deden niet hun vingers in hun oren als ik zong.''

Toch kwam het na de auditie voor het conservatorium niet van studeren. ,,Ik ontmoette een dj die een zangeres zocht en rolde van het een in het ander. Opeens kon ik optreden in New York en Italië.''

Vanaf dat moment ging het snel en trad Rose op met beroemde dj's als David Morales, Roger Sanchez, Kerri Chandler en dj Roog. ,,In 1993 ontdekte ik de house. Die muziek had iets melodisch en was toch dansbaar; daar zag ik wel een kunstvorm in. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat om echt zelf nummers te kunnen schrijven ik over zou moeten stappen naar de pop. En omdat vocalisten weinig 'credit' krijgen in de house en vrouwen in die scene weinig kansen krijgen, besloot ik niet in de house-wereld te blijven hangen.''

Het resultaat van deze koerswijziging verscheen afgelopen jaar in de vorm van de debuut-cd 'Trust', een album dat moeilijk in een hokje te vangen is. ,,Mijn muziek is jazz-soul-pop-achtig. Eigenlijk een mengeling van alle stijlen waar ik van hou, van Kate Bush tot Aretha Franklin.''

Juist omdat de cd nogal moeilijk te plaatsen is, was de singer/songwriter huiverig voor de recensies. Toch vielen die niet tegen. Aloha noemde haar een 'nieuwe Hollandse funkdiva', Nieuwe Revu constateerde dat er sprake was van 'de belofte van een bloeiende carrière' en Oor oordeelde dat ze 'over dit volwassen debuut niet onzeker' hoefde te zijn.

,,Ik was erg verbaasd over de positieve reacties. Ik had veel airplay op de radio verwacht, maar dacht dat ik door de linkse pers wel afgezeken zou worden, omdat ze me niet in een hokje kunnen plaatsen. Mijn muziek is wel goed, maar het is geen Radiohead en ik dacht dat het voor de kritische pers te gelikt zou zijn.''

In muzikantenkringen bleek haar nieuwe status niet zonder gevolgen. ,,Als ik nu in muzikantencafés kom, merk ik een andere vibe. Ik word serieuzer genomen. Muzikanten die vroeger langs me heen liepen, komen nu opeens naast me staan en vragen of ik een trompettist of bassist nodig heb. Anderen willen of durven juist niks meer tegen me te zeggen.''

Ondanks de positieve recensies en de talloze optredens (onder meer op het North Sea Jazz festival) vindt Rose het te vroeg om over een internationale carrière te denken. ,,Ik ambieer absoluut een carrière over de grenzen, maar ik vind dat ik me eerst moet bewijzen in eigen land. Je moet succes en een fanbase opbouwen in Nederland om serieus genomen te worden door platenmaatschappijen in het buitenland. 'You have to pay your dues'.''

Bovendien wil ze momenteel voor geen goud weg uit Nederland. ,,Ik voel me niet op en top Nederlands. Via mijn Amerikaanse vader heb ik Joods, Afrikaans en Indiaans bloed. Ik zie er niet typisch Nederlands uit en ik ben ook te open en te explosief om een typische Nederlandse te zijn. Toch ben ik gek op de ontspannen manier van leven in Nederland. Zelfs in deze warrige tijden denk ik: waar maken we ons in Nederland nou helemaal druk over?''