Beschuldiging

Wat moeten wij met de in nostalgie gedrenkte bijdrage van Jan Siebelink, 'De onvergetelijke leraar'?

Terug naar vroeger? Moeten het studiehuis en andere hervormingen teruggedraaid worden? En dan? In de eerste alinea's van Siebelinks stuk zien we hoe desastreus oneerlijk dat zou uitpakken, inclusief apartheid in de docentenkamer tussen academisch en niet-academisch gevormde leraren. Een bijdetijdser alternatief zal gevonden moeten worden.

Het artikel ademt een sfeer van beschuldiging aan iedereen behalve de auteur zelf. Echter: als je als professional goed wilt functioneren, trots wilt kunnen zijn op je werk, dan zul je ook steeds je eigen functioneren moeten evalueren. Dat geldt voor schoonmakers, politici, artsen, advocaten en voor leraren. Nog belangrijker: grote afwezige in de onderhavige bijdrage is de leerling. Die is de reden van ons bestaan. Het loont de moeite om niet aleen met kennisoverdracht als eenrichtingsverkeer bezig te zijn maar om er ook rekening mee te houden wat die leerling leren wil; dat is vaak meer dan veel leraren vrezen. Ik doe dat van harte en heb dan ook helemaal geen last van meewarige blikken of denigrerende commentaren van wie dan ook. Integendeel: veel kennissen, ouders en leerlingen tonen respect voor iemand die 'dat toch maar even doet in deze tijd'. Ik ben echt blij en tevreden met dit werk, vooral omdat het me dwingt wakker en alert te blijven en mijn vakkennis bij te blijven spijkeren. Rekening houden met de leerling is dan ook geen zwaktebod: ik kan dit doen omdat ik mij sterk voel. Ik blijf zelf verantwoordelijk voor de leerstof maar nodig de leerlingen nadrukkelijk uit met mij mee te denken. Het gevolg is dat alle leerzame stof die zij doorwerken door henzelf als zodanig ervaren wordt: geen noodzaak tot pamfletten of demonstraties. Ook ik ben niet meer zo jong: 49 jaar en al 24 jaar voor de klas (tegenwoordig zeg ik: in de klas) maar ik heb geen behoefte aan het elitaire denken dat gepropageerd wordt door Jan Siebelink.