Jonge astronauten zwommen als blije dolfijnen tussen het hightech speelgoed

Luttele dagen na het ongeluk met het ruimteveer Columbia, leveren de Amerikaanse weekbladen Newsweek en Time hun lezers al de nodige verdieping.

Time pakt uit met een productie van zestien pagina's onder de titel 'De Columbia is verloren'. Het hoofdartikel belicht alle zeven omgekomen astronauten met verhalen van kennissen en citaten uit oude interviews. Daarin komt het beeld naar voren van een groep jonge, ambitieuze mensen met het hart op de juiste plaats die als een stel 'blije dolfijnen' tussen Nasa's hightech speelgoed zwommen. Het emotionele verhaal besluit met een moment van reflectie: 'Er was geen direct gevaar, geen andere vijand dan de limieten van mens en machine en de spanning tussen de doelen die de mensheid zich stelt en de risico's die daarbij genomen worden.'

In een met feiten gelardeerd opiniestuk wordt vervolgens gepleit voor de afschaffing van de spaceshuttle. 'Nasa riskeert mensenlevens door per se op shuttlevluchten een bemanning mee te willen sturen om klusjes te doen die net zo makkelijk gedaan kunnen worden door robots', luidt de onderbouwing van de auteur.

Newsweek pakt zijn berichtgeving rond het shuttledrama wat wetenschappelijker aan. De levens van de astronauten zijn bondig beschreven, aandacht is er juist voor vliegprocedures en een uitgebreide reconstructie. Daarbij zijn, net als in Time overigens, de nodige illustraties geplaatst om de technische passages te verduidelijken.

Aan de hand van wat deskundigen het blad vertellen, wordt duidelijk gemaakt dat de situatie vanaf het moment dat de shuttle vertrok al hopeloos was. Want de schade die bij de lancering is ontstaan (het isolatiemateriaal dat de vleugel raakte) had nooit door de astronauten zelf gerepareerd kunnen worden. Bovendien ontbrak een vluchtplan.

De Europese weekbladen konden de ramp met de shuttle niet meer meenemen. In de Duitse bladen Der Spiegel en Die Zeit en het Britse The Economist staat daarom de zoveelste variatie op het thema 'Irak' centraal. Deze week: het verdeelde Europa.

Voor Der Spiegel zijn de Duitse opstelling tegenover een oorlog in Irak (niet aan meedoen, onder geen beding) en de deelstaatverkiezingen genoeg aanleiding om bondskanselier Schröder eens onder de loep te nemen. Zijn partij, de SPD, deed het slecht in die verkiezingen en de kanselier zelf verliest vertrouwen bij het volk.

Der Spiegel is kritisch over het 'nee' van Schröder tegen een oorlog met Irak: hij isoleert zich van de wereld, van zijn volk en zelfs van zijn eigen partij. Was stellingname tegen een oorlog nog een belangrijk punt voor de SPD tijdens de verkiezingen, nu is de bondskanselier praktisch de enige die daar nog achter staat. De situatie wordt voor Schröder nog 'pijnlijk', voorspelt het blad. Want stiekem hebben de VS en Frankrijk allang een deal gesloten: de Fransen, die nu nog gerekend worden tot het Duitse kamp, zullen Duitsland verlaten.

Die Zeit is ook cynisch. Het weekblad benadrukt dat het Syrische 'despotenregime' het enige is dat het standpunt van Duitsland nog deelt. Maar Schröder kan niet anders dan blijven volhouden. Dat is de enige manier om het vertrouwen van de kiezer te herwinnen. ,,Om een oorlog te voorkomen, moet Schröder de Amerikanen behoorlijke alternatieven aanbieden of goede redenen geven waarom ze ervan af moeten zien'', vindt Die Zeit.

The Economist kiest voor de Franse invalshoek om de gespletenheid van Europa te schetsen. Hoewel de Fransen zich 'ongemakkelijk' voelen bij de 'hypermacht' van de Amerikanen, is de eerste reflex wel altijd om met hen samen te werken. Wat Chirac nu doet, ergert de Amerikaanse bondgenoot alleen maar. De conclusie: ,,Frankrijk speelt een gevaarlijk spelletje. Als het zijn vetostem gebruikt binnen de Verenigde Naties om een oorlog tegen te houden, en de Amerikanen gaan toch door, dan valt de betekenis van een veto en de VN Veiligheidsraad weg.''