transcript

Mieke van der Weij: Geef je het ook door aan je kinderen? Ja. Hoe?

Agnes Amelink: We proberen het. Nou, op de redelijk klassieke manier mag ik wel zeggen. Kerkgang, bidden, bijbellezen. Ja, nu de kinderen ouder worden schiet dat bijbellezen er wel bij in.

Van der Weij: Het zijn pubers, hè, zo'n beetje langzamerhand.

Amelink: Ja, dat mag je wel zeggen. Sommigen zijn de puberteit zelfs al een beetje voorbij. Ja.

Van der Weij: En hoe... hoe... hoe vinden ze jou? En het geloof?

Amelink: Ja nou, wel eens een beetje raar. Of tenminste raar. In de zin van: je hebt het er wel veel over.

Van der Weij: Vinden zij.

Amelink: Ja, zo van: leuk dat je een boek geschreven hebt, maar over zo'n onderwerp? Had je nou niet een leuk boek over 'Idols' kunnen schrijven of zoiets. Of over iets heel anders?

Van der Weij: Ze hebben er zelf niet zoveel affiniteit mee.

Amelink: Nou ja, dat vind ik ook voor die leeftijd eerlijk gezegd -ga maar voor jezelf na- voor die leeftijd vind ik dat wel een beetje normaal. Nou was mijn vader natuurlijk dominee, dan is automatisch het leven er wat meer bij... betrokken.

Van der Weij: Maar ze vinden de moeder af en toe...

Amelink: Ze vinden mij een beetje overreligieus, heb ik het idee ja, en dit gesprek zal dat natuurlijk alleen maar bevestigen.

Van der Weij: Ze balanceert op het randje van de godsdienstwaanzin.

Amelink: Ik zal het ze thuis vragen als ze het gezien hebben.