Jeuk

Als er in Nederland sprake is van een mediacratie, dan is er dat een van politici die stemmen winnen omdat vader kiezer en moeder stemster voor de tv het idee hebben dat Zalm, Balkenende en Bos een beetje bij het gezin horen omdat ze elke avond te zien zijn. Goede kennissen bijna, zoals soapsterretjes die niks kunnen, maar wel vaak in beeld zijn. Af en toe is er een kop, nou, daar stemmen ze zeker niet op. Maar dat is helemaal geen mediacratie, dat is een airplay-maatschappij. Als je een muzieknummer maar vaak genoeg draait, gaan de mensen mee fluiten en wordt het een hit.

Een mediacratie is een samenleving waar de televisie de stembusuitslag bepaalt en waar machtige presentatoren carrières van politici maken en breken. 't Wordt onderhand tijd, nog maar twee weken te gaan, maar ik heb er nog niks van gezien. Er is hooguit sprake van een hype, van een nieuwe Big Brother, een enorme tramhalte vol met lijsttrekkers waar drie weken lang permanent alle camera's op staan gericht. De debatten zijn levendiger geworden, hoor je dan, alsof je in een kieshokje wat aan doofheid hebt.

Voor zover ik het heb gezien, zijn we nog lang niet toe aan de mediacratie waar de journalistiek de nieuwe coalitie bepaalt. Wat de presentatoren doen is hooguit een beetje verbaal oberen, laag bij de gronds stewardessje spelen, de frikadellen in de hete olie gooien, verder nog iets van uw dienst, heren? Het is geen journalistiek die de waarheid zoekt, waar lijsttrekkers moedeloos van afdruipen: verdorie, weer over de knie gegaan bij Witteman. In een mediacratie hebben de politici niet alles al over genomen zoals bij ons zoveelste tv-debat, waar de presentator blijkt afgehuurd om te voorkomen dat er te veel door elkaar wordt geroepen. Nuttig, maar in een mediacratie grijpt de gespreksleider in om de helderheid van de argumenten te testen en z'n eigen voorkeur of die van z'n baas door te drukken, niet om het geluid te regelen.

Voor de rest weet ik 't wel: als Balkenende aan z'n oor frunnikt, schuift hij op naar de PvdA, als hij jeuk heeft aan zijn neus dan heeft hij voor de VVD gekozen en als hij z'n buik krabt, wil hij vroeg onder de wol.