Phil en Theo

Bert Keizer probeert in de krant van 6 februari 2003 een antwoord te vinden op de vraag aan wie prioriteit moet worden gegeven: Phil of Theo.

Hij loopt daarbij op tegen de stelling: 'filosofie kijkt neer op theologie' en 'Gelovigen zijn bang en durven niet goed te kijken'. Hij vindt dat eigenlijk ook, maar doet zijn best daar van af te komen. Hij eindigt dan met: 'maar snappen doe ik het niet'. Misschien is het goed dat hij eens in de leer gaat bij de evangelist Lucas. Deze richt zijn evangelie aan de 'hoogedele Theophilus'. Deze figuur is mijns inziens een combinatie van Phil en Theo zoals deze door Keizer worden benoemd. Immers, een gelovige die niet af en toe twijfelt, wordt gemakkelijk een fundamentalist, en een filosoof, een twijfelaar, die niet af en toe stopt met zijn twijfel, wordt al gauw een cynicus. Kan het niet zo zijn, dat het voor een mens goed is soms te vertrouwen: te geloven en daardoor zekerheden te hebben, en dat het soms goed is een gezonde twijfel te hebben aan datgene dat ons is overgeleverd, om zelf te gaan nadenken? Het is de kunst te leven tussen beide, zonder te vervallen in een eenzijdige keuze. Zelfs Lucas wist al af van deze spanning en heeft geprobeerd er een evenwicht in te bewaren. Misschien kan deze houding ook voor Keizer een oplossing zijn.