Na de verkiezingen in Israël

Zelden heeft een zittend politicus zo weinig waargemaakt van zijn verkiezingsbeloften en is hij daar later zo ruim voor beloond als deze week is gebeurd met premier Ariël Sjaron bij de algemene verkiezingen in Israël.

Vrede én veiligheid beloofde Sjaron het Israëlische volk kort voordat hij in februari 2001 in directe verkiezingen tot premier werd gekozen. Beide heeft hij totaal niet waar kunnen maken, getuige het voortgaande geweld tussen Israëliërs en Palestijnen dat inmiddels aan ruim 700 Israëliërs en 2000 Palestijnen het leven heeft gekost.

En toch heeft de Israëlische kiezer Sjaron afgelopen dinsdag beloond met een verdubbeling van het aantal zetels van zijn Likoed-partij in de Knesset. Waardoor de Likoed veruit de grootste partij is geworden en Sjaron, ook nu directe premierverkiezingen in Israël al weer zijn afgeschaft, opnieuw het premierschap kan opeisen.

En als Sjaron wil kan hij samen met de andere rechtse partijen een regering vormen die kan bogen op een meerderheid van tegen de zeventig zetels in het 120 zetels tellende parlement. En een nog harder beleid voeren tegen de Palestijnen dan hij nu al doet, een beleid dat de Likoed zegt voor te staan en waar de partij deze verkiezingen zo glansrijk op heeft gewonnen.

En waarom straalt het geluk dan niet van Sjaron en de andere Likoedleiders af? Waarom wil Sjaron dan toch weer een coalitie met de in deze verkiezingen zo vernederde Arbeiderspartij? Omdat Sjaron en de zijnen weten dat zij het Likoedbeleid niet echt uit kunnen voeren, dat het tot een ramp leidt en dat de buitenwereld, lees: Amerika, dat niet zal toestaan. En dat zij de Arbeiderspartij nodig hebben als schaamlap om een ander beleid uit te voeren. En dat de Arbeiderspartij de afgelopen jaren steeds bereid was die schaamlap wel te leveren.

Tot deze keer misschien, nu Amram Mitzna, de nieuwe leider van de Arbeiderspartij, heeft gezegd níet met Likoed te willen regeren. Mitzna zou stand moeten houden en de Arbeiderspartij zou hem als leider moeten handhaven. Zodat de Likoed eindelijk gedwongen wordt de Israëlische kiezers recht en eerlijk in het gezicht te zien. En ophoudt met stemmen te winnen onder de Israëlische kiezers voor een beleid dat uitzichtloos is en dat de partij niet kan en niet wil waarmaken.