Een duivels dilemma op Ameland

Een beetje overdreven zijn de bezwaren wel tegen de overplaatsing van 58 asielzoekers van Ameland naar een asielzoekerscentrum op de vaste wal. Het belangrijkste bezwaar is dat de kinderen niet de kans krijgen op het eiland hun schooljaar af te maken. Dat zou onverantwoord, zelfs inhumaan zijn, en getuigen van willekeur. Tegen het licht van wat veel vluchtelingen en hun kinderen hebben meegemaakt, zijn dat veel te grote woorden. Leuk is anders, maar zo erg is het niet dat kinderen halverwege het jaar van school verwisselen. Dat heeft weinig te maken met gesjouw, gesleep of gepingpong -allemaal termen die gisteren tijdens het vragenuurtje in de Tweede Kamer vielen- laat staan met een inhumaan beleid.

Zorgvuldigheid is vanzelfsprekend geboden. Voorkomen moet dus worden dat de asielzoekers van Ameland naar een opvangcentrum gaan dat op de nominatie staat binnen afzienbare tijd ook weer te sluiten. Van onzorgvuldigheid is in deze kwestie echter niet gebleken, ook niet na toetsing van het besluit door zowel de bestuursrechter als de civiele rechter. De asielzoekers van Ameland zijn tijdig op de hoogte gebracht van hun overplaatsing; er was dus voldoende tijd om de kinderen op de verandering voor te bereiden. Van zorgvuldigheid getuigt ook dat ze naar een school gaan die ervaring heeft met de opvang van asielzoekerskinderen.

Een andere vraag is of het Coa, de verantwoordelijke bestuursorganisatie, zou moeten ingaan op het aanbod van particulieren en de provincie Friesland de verblijfskosten op Ameland tot de zomervakantie over te nemen. Hoe verleidelijk ook, zo'n ingrijpen ondermijnt het beleid van de regering en schept voor de asielzoekers misschien valse illusies. Het is positief dat de bevolking van Ameland zo voor de asielzoekers opkomt, zeker na het aanvankelijke verzet tegen hun komst. De eilanders hebben de mensen leren kennen en waarderen. De vreemdelingen hebben een gezicht gekregen. Daarin ligt zowel het voordeel van een kleinschalige opvang als het nadeel. Bij een onverhoopt vertrek -een perspectief waarmee elke asielzoeker rekening móet houden- is het moeilijk de banden door te snijden. Met dit bijna duivelse dilemma is om te gaan, zolang alle betrokkenen zich van de permanente onzekerheid bewust zijn en daarvan ook de consequenties nemen.