Landing kritieker dan start

* In ruimtevaartkringen heette het een klein wonder dat er tijdens de landing van een Space Shuttle nog nooit wat was misgegaan. Die landing is misschien wel kritieker dan de start. Zó kritiek dat er, net als tijdens de lancering, geen mens aan de knoppen wordt geduld. De boordcomputers doen al het werk.

De Columbia zette zijn landing in ten westen van Australië, door motoren te ontsteken die de snelheid verminderden en bijgevolg de baan verlaagden. Terwijl de Columbia over de Stille Oceaan vloog richting het Amerikaanse vasteland, kwam hij in steeds dichtere luchtlagen terecht. Het toestel vloog met achttien keer de geluidssnelheid, op een hoogte van 61 kilometer boven Texas, toen het misging.

Wát ging er mis? Naar de oorzaak van het ongeluk zijn inmiddels drie onderzoeken gestart. De meeste experts gaan er voorlopig van uit dat de onderkant van de linkervleugel van de Columbia kort na de start is geraakt door een stuk isolatiemateriaal dat van de grote bruine brandstoftank af viel. Daardoor beschadigde een deel van de hittewerende keramische tegels waarmee de 'buik' van het toestel is beplakt. Die moeten weerstand bieden aan de enorme wrijving van de luchtdeeltjes tijdens de afdaling. De temperaturen kunnen dan oplopen tot 1500 graden Celsius. Zit er een gat in de tegels, dan tast de hitte de aluminium structuur van de Shuttle aan. Het toestel raakt uit balans en raakt de dampkring niet meer onder de ideale hoek. Door de enorme krachten die daarmee gepaard gaan, wordt de Columbia letterlijk uit elkaar getrokken. Het is onwaarschijnlijk dat de bemanning zich hiervan bewust is geweest.