Films op tv

DAISY MILLER

Cybill Shepherd als de onconventionele Daisy Miller, heldin uit een roman van Henry James, die rond 1800 rondreist door Europa en het dan in Genève aanlegt met voorname student. In de film van Bogdanovich blijft er evenwel weinig over van James' meerlagige visie op naïeve Amerikanen in het verdorven Europa. Het paar Shepherd/Bogdanovich maakt van Daisy de stereotiepe, oppervlakkige Amerikaanse die niettemin minnaars bij de vleet heeft, en van James' roman een simpele kostuumvariant op de provinciale treurnis van 'The Last Picture Show' (ook van Bogdanovich)

MERCI POUR LE CHOCOLAT

Regie: Claude Chabrol; FR/ZWI/SP, 2000. Met Isabelle Huppert, Jacques Dutronc. ZDF, 22.15-23.50 uur

Talentvolle pianist (Dutronc, ooit Van Gogh in de film 'Van Gogh' van de pas overleden Pialat) trouwt met elegante directrice van chocoladefabriek, gespeeld door Isabelle Huppert. De pianist heeft al een zoon uit het huwelijk met zijn eerste vrouw die verongelukte op hun tiende huwelijksdag. Maar: hoe zat het met dat ongeluk en is zijn zoon wel zijn zoon? Na zijn mooie verfilming van Ruths Rendells 'A Judgement in Stone' (La Cérémonie) baseerde Chabrol opnieuw een film op een detectiveverhaal: 'The Chocolate Cobweb' van Charlotte Armstrong. Minder perfect dan 'La Cérémonie', maar intrigrerend genoeg, mede dankzij de charismatische Huppert .

LA PIRATE

Regie: Jacques Doillon; Fr, 1984. Met Jane Birkin, Maruschka Detmers. TV5, 22.25-0.05 uur.

Doillons films hebben altijd iets behaagzieks, ook het geprezen 'Ponette' met de poppige kleuter die te hartverscheurend in huilen uitbarst als ze hoort dat haar moeder dood is. Ook de hoofdpersoon in 'Les petits frères' is iets te competent en mooi voor haar troosteloze buitenwijken-bestaan. Maar tegenover dat effectbejag staat toch ook subtiliteit en intelligentie. 'La Pirate' is een van Doillons vroege films met de toen beroemde Nederlandse Maruschka Detmers en de onvergetelijke Jane Birkin. De twee krijgen een lesbische verhouding die vooral interessant is dankzij de emotionele Birkin, en dankzij het bijzondere contrast tussen de cinemascopebeelden van Bruno Nuytten en de intimiteit van het drama. De dialogen zijn ietwat lachwekkend en Detmers is nog te jong voor haar rol.