'Lisette kwam uit het noorden, haar hart uit het zuiden'

De broeierige muziek van de Amerikaanse band Calexico doet denken aan stoffige spaghetti-westerns en lome country. Hun nieuwe album droegen ze op aan de omgekomen Groningse deejay Lisette Arendshorst.

Joe Burns en John Convertino speelden half december het moeilijkste concert uit hun loopbaan. Het was in de Vera in Groningen, de popzaal die als een tweede thuis was voor Lisette Arendshorst. Zij en haar broer Roel waren twee van de 1863 slachtoffers van de scheepsramp met de Senegalese veerboot Joola. Calexico's nieuwe album 'Feast of wire' is aan hen opgedragen.

Joe Burns: ,,John en ik ontmoetten Lisette vier jaar geleden toen we speelden in de Vera, waar zij deejayde. Net als wij had ze een eclectische smaak: ze draaide muziek van over de hele wereld, of het nu Latijns-Amerikaans, Chinees of Afrikaans was. Lisette stortte zich met heel haar hart en ziel en volkomen onbevooroordeeld op muziek. Daarin herkenden we veel van onszelf.''

,,Als we in Nederland speelden kwam ze ons altijd opzoeken en door de cassettebandjes met haar favoriete liedjes die ze ons regelmatig opstuurde heb ik veel fantastische artiesten ontdekt. Het was een heel waardevolle vriendschap. De passie en warmte waarmee zij het leven omhelsde inspireerde ons enorm. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is.''

De opbrengst van het concert in de Vera schonk Calexico aan de familie van Lisette en Roel Arendshorst, die zich inzet voor de berging van de Joola. De regering van Senegal heeft daar niet genoeg geld voor. En hoewel er ook veel Europeanen aan boord waren, blijft de EU talmen om met financiële steun over de brug te komen. Zolang het schip niet geborgen is, kunnen de slachtoffers geen behoorlijke begrafenis krijgen. Burns: ,,Roel en Lisettes ouders en hun broer en zus knokken keihard om de berging van het schip voor elkaar te krijgen, terwijl ze verscheurd zijn door hun eigen verdriet. Dat vind ik ontzettend moedig.''

De naam van het grensstadje Calexico is een samentrekking van 'Californië' en 'Mexico'. Aan de andere kant van de landsgrens ligt het plaatsje Mexicali. Multi-instrumentalisten Burns en Convertino doen hun bandnaam alle eer aan. In hun broeierige muziek, die terecht wordt omschreven als desert noir, refereren ze aan stoffige spaghetti-westerns, lome country en weemoedige mariachi-trompetten. Hun vierde album 'Feast of wire' is wederom een uitgelezen selectie liedjes die aantoont dat in hun koele Amerikaanse harten een ongebreideld verlangen naar Mexicaanse passie gloeit.

In de volle teugen waarmee Lisette Arendshorst van het leven genoot herkende Joe Burns het temperament van de inwoners van Tuscon, Arizona waar hij al jaren woont. Lisette kwam dan wel uit het noorden, haar hart kwam uit het zuiden. Burns (34) komt ook uit het noorden, uit Montreal, maar verhuisde al op jonge leeftijd naar Los Angeles. Daar gaf zijn moeder, een jeugdwerker, Engels aan de kansarme kinderen uit de barrio's, de achterstandswijken waar de gelukszoekers uit Mexico het hoofd boven water proberen te houden. ,,Mijn vader en moeder gingen regelmatig op reis en kwamen dan thuis met muziek uit de plekken die ze bezocht hadden: jazz uit New Orleans, Broadway-shownummers uit New York, maar ze kochten ook liedboeken uit Mexico. De Spaanstalige liedjes die mijn moeder achter de piano zong, grepen me onmiddellijk. Ze leken in niets op de Beatles of Led Zeppelin.''

,,Later is vooral de band tussen de Verenigde Staten en Mexico me enorm gaan fascineren. Het zijn twee totaal verschillende landen die toch op zoveel manieren aan elkaar gelinkt zijn. Met name in de grensstreek tussen Arizona en Mexico is de drugssmokkel en de daarbij gepaard gaande corruptie enorm. De wetteloosheid van de streek trekt me aan. De grijze gebieden tussen wat goed en slecht is, waar niet over gesproken en geschreven wordt, waar buitenstaanders niets van weten.''

Recent is hij verhuisd naar Barrio Viejo, een wijk in het zuiden van Tuscon waar van oudsher veel Mexicanen wonen. Buiten Los Angeles worden er volgens een onderzoek van de FBI in dat gedeelte van Tuscon meer moorden gepleegd dan waar ook in Amerika. Regelmatig vliegen er helicopters over die met hun zoeklichten op de vlucht geslagen misdadigers opsporen. ,,Je ziet er een andere kant van het leven. Door in die wijk te wonen kom ik in aanraking met mensen die niet zo braaf zijn als ik en niet uit een keurige familie komen. De kleurrijke karakters die daar over straat lopen of langszoefen op hun lowrider-motors zie je in de rest van de stad niet. De meeste mensen in Tuscon weten niet eens van hun bestaan af. Als je eenmaal met ze aan de praat raakt merk je dat ze enorm gepassioneerd in het leven staan, hoezeer hun dagelijks leven ook doordrenkt is met tragiek. Dat contrast intrigeert me.''

Ondanks Burns' fascinatie voor zijn buurland heeft Calexico in zijn achtjarige bestaan nooit in Mexico gespeeld. ,,Dat is al jaren een van mijn grootste dromen. Ik zou het te gek vinden om een reeks concerten lang beide kanten van de grens te doen: Tijuana, San Diego, Nogales, El Paso. Het lijkt zo dichtbij maar in werkelijkheid is het ontzettend ver weg. Omdat er zoveel mensen over de grens gesmokkeld worden heerst er bij de autoriteiten veel wantrouwen. Er komt geen einde aan de werkvergunningen en visa die we daarvoor moeten aanvragen. Dus voorlopig zal ik de muzikale reis door mijn geliefde Mexico slechts in gedachten en op onze cd's kunnen afleggen.''