Nog eens: Van Persie in Oranje!

Elf maanden geleden werd voor de competitie ook Ajax-Feyenoord in de Arena gespeeld. Ook toen was Dick Jol de scheidsrechter en ook toen maakte hij een kolossale fout. Nikos Machlas acteerde in de zestien een stervende zwaan, iedereen zag het bedrog van de Griek, maar Jol gaf vijf minuten voor het einde van de wedstrijd de gekste strafschop van het jaar. Dat was 1-1, want André Bergdolmo schoot de bal langs Edwin Zoetebier. Op de tribune zat de ook toen geblesseerde Rafael van der Vaart te jubelen en in het veld genoot linksbuiten Robin van Persie van zijn eerste klassieker op Amsterdamse bodem. Als arbiter bij Ajax-Feyenoord de fout van het jaar maken en een jaar later gewoon weer Ajax-Feyenoord mogen fluiten -dat kan alleen in Nederland. En zie: weer gaat Jol de mist in. Hij ziet bij de gelijkmaker van Robin van Persie diens duwfout op Cristian Chivu over het hoofd, terwijl eerder al de openingsgoal van Zlatan Ibrahimovic erg veel op buitenspel lijkt.

Een jaar geleden zorgde Van Persie voor een golf van opwinding in de stadions. Wat een heerlijkheid van een voetballer. Een echte voetballer, een bijzondere linkspoot. Meer een kruising van Piet Keizer en Rob Rensenbrink dan een Coen Moulijn. In de krant van 3 maart 2002 besteedde ik mijn benedenhoekje aan hem en wat kon ik anders dan louter enthousiast zijn over deze kunstzinnige speler? Ik was zelfs zo enthousiast dat ik hem pardoes voordroeg voor een plaats in het Nederlands elftal. Dat kon toch alleen maar goed zijn voor de ontwikkeling van die jongen? Oranje, net onder leiding van Dick Advocaat en Willem van Hanegem, had voorlopig alleen maar oefenwedstrijden voor de boeg en waarom zouden we dan steeds weer terugvallen op linksbuitens en pseudo-linksbuitens als Boudewijn Zenden, Marc Overmars en Edgar Davids?

Meteen kreeg ik volop kritiek na mijn pleidooi voor Van Persie. Of ik gek geworden was! Hans Kraay riep op de televisie dat Van Persie nog lang niet klaar was voor het Nederlands elftal. Alsof ik dat beweerde. Maar hij mocht toch wel ruiken aan het grote werk? Waarom dan wel een Oranje-snuffelbeurt voor Rafael van der Vaart op de leeftijd van 18 jaar en 237 dagen? Waarom dan wel een Oranje-debuut in 1994 van de dan 18 jaar en 136 dagen jonge Patrick Kluivert? Clarence Seedorf bij zijn debuut: 18 jaar en 257 dagen.

Inmiddels is Robin van Persie 19 jaar en 187 dagen. Wanneer hij woensdag voor Nederland-Argentinië alsnog wordt opgeroepen en mag debuteren, is hij in het leeftijdsklassement aller Oranje-nieuwelingen de nummer 46, ingeklemd tussen twee andere linksbenige aanvallers: Lambert Verdonk (19 jaar en 183 dagen) en Bryan Roy (19 jaar en 206 dagen).

Vooropgesteld: Dick Advocaat doet het natuurlijk fantastisch bij het Nederlands elftal. Maar waarom de beste speler van Ajax-Feyenoord opnieuw genegeerd? Wat goed is komt snel. In het Britse voetbal is dit een gezegde: wanneer een speler goed genoeg is, dan is hij ook oud genoeg. Robin van Persie ís goed genoeg. Hij is beter, vaardiger, verrassender en veel jonger dan Overmars en Zenden. Van Persie, zo hoor en lees ik overal, schijnt geen makkelijke jongen te zijn. So what? Is dan niet het beste medicijn deze jongeman meteen tussen de grote jongens te zetten en de bondscoaches hem de lessen en de mores van het echte topvoetbal bij te brengen? Ik kan mij werkelijk niet voorstellen dat Robin van Persie vervelend gaat doen wanneer hij van doen krijgt met Dick Advocaat en Willem van Hanegem. Selecteren die jongen en geen dag langer wachten! Niet van dat voorzichtige gedoe.