Canadese Klassen kan nog jaren rol van betekenis spelen

GOTENBURG - Cindy Klassen kent haar klassiekers niet. Sylvia Burka is de enige landgenote die haar in 1976 voorging als wereldkampioene allround, maar de Canadese kon niet op de naam komen. Niemand die het Klassen kwalijk neemt. Ze verkeert nog maar kort in schaatskringen en blijft ondanks de snelle opmars de bescheidenheid zelve. Bovendien bevrijdde ze het vrouwenschaatsen van het knellende Duitse corset waarin het sinds 1982 gevangen zat.

In de afgelopen 21 jaar brak slechts de voor Oostenrijk rijdende Hongaarse Emese Hunyady in 1994 de Duitse zegereeks op mondiaal niveau. Klassen deed dat in Gotenburg opnieuw in een stijl die in de jaren tachtig het Oost-Duitse schaatsen zo kenmerkte: op basis van kracht en strijdlust.

Klassen was de eerste om toe te geven dat ze bij haar machtsgreep werd geholpen door de afwezigheid van de zieke favoriet Anni Friesinger en de blessure die Claudia Pechstein vlak voor het toernooi opliep. Maar als de voortekenen niet bedriegen, kan de 23-jarige Canadese nog jaren een rol van betekenis spelen.

Dat het zover zou komen, had Klassen vijf jaar geleden niet kunnen bevroeden. Vanaf haar vijfde groeide ze op met ijshockey, de sport waarin ze voor Canada wilde gloriëren op de Winterspelen. Een gescheurde kruisband in de knie verstoorde die droom, waarna ze eind '97 toch maar die 'vreemde' lange ijzers onderbond.

Aanvankelijk deed ze dat voor shorttrack, waar ze moeite had met de krappe bochten. Op de langebaan was ze in de veronderstelling dat ze technisch tekort schoot, tot ze in '99 bij de WK junioren de 500 en 1500 meter won. Twee jaar later stond ze bij de senioren als derde op het erepodium.

Dit is het seizoen van de werkelijke doorbraak. De vrouw uit Calgary heerst in de World Cup, reed een wereldrecord puntentotaal en verraste tijdens de WK sprint met de tweede plaats. ,,Als dat toernooi niet in Calgary was geweest, had ik niet meegedaan. Alles was gericht op dit WK.''

,,Sprinten is de discipline die in Canada cool is. Ik ben geen sprinter, mijn openingen op de 500 meter zijn te traag'', zei de nummer twee van de wereld.

Een andere contradictie ligt opgesloten in de wijze waarop ze wil leven. Afgelopen week zei ze een avonturier te willen zijn als Indiana Jones, spelend met risico's op de rand van de dood. Maar de stress van de Winterspelen greep haar zodanig aan, dat ze maandenlang wandelend en vissend de eenzaamheid zocht op het platteland van Winnipeg.

Klassen zag in dat sport niet als ballast mag dienen, maar een bron moet zijn van plezier. Daaruit ontstond de furie waartegen Pechstein en Anschütz in Gotenburg niet bestand waren. De vreugde van de winst vergoedde uiteindelijk de pijn die Klassen gisteren moest lijden om Pechstein op de 1500 en 5000 meter op afstand te houden. Ze deed dat in de eerste wedstrijd die ze dit seizoen op een buitenbaan reed.

Mogelijk ligt de nabije toekomst van Klassen in Nederland. Ze overweegt aansluiting te zoeken met de ploeg van Ingrid Paul en Ids Postma met wie ze in het voorjaar enige tijd trainde. Nieuwe impulsen kunnen haar vergelijking met Eric Heiden (in de jaren zeventig ook heerser op sprint en allround) versterken. Geld vormt daarbij geen drijfveer. ,,Als ik daaraan denk, gaan mijn prestaties omlaag.''

Klassen kan in Nederland een welkome bron van inspiratie zijn. Renate Groenewold (9), Marja Vis (10) en Annamarie Thomas (11) sloegen haar in Zweden slechts van afstand gade. Dat de zieke Groenewold de beste van het trio was, toont hoe ver het nationale vrouwenschaatsen is afgegleden.

Volgens Gerard Kempers is een maatschappelijk probleem de oorzaak van de armoede. ,,Het is moeilijk meisjes in de leeftijd van veertien tot zeventien voor sport te behouden. Niet alleen in schaatsen, het is een algemeen probleem.''

Groenewold pleit ervoor alle beloften bij de vrouwen in een groep samen te brengen. ,,In Canada doen ze dat ook en maken ze elkaar sterker.''

Het grootste talent van Nederland werd in de nacht voor het toernooi ziek. Ze kon geen voedsel meer binnenhouden, en wankelde zaterdag op lege energiebronnen door de tochthal van Gotenburg.

Kijkend naar het eindklassement, kon ze gisteren slechts spijtig vaststellen: ,,Met een gezond lijf had ik om de podiumplaatsen kunnen strijden.''