Multicultureel samenleven?

Wij hebben nieuwe buren. Bijna ongemerkt waren ze opeens in huis. Wat schimmige figuren. Opvallend is dat vóór hun komst de woning tip-top was opgeknapt; door de 'woningbouw'. Normaal doen de huurders dat zelf. Aan gedrag, taal en kleding te oordelen: buitenlanders. Bij een ander huis kort daarna hetzelfde. Onderling heeft men -luidruchtig- contact. Het speelpleintje achter wordt ingenomen door vele nieuwe kinderen. Bij ontmoeting op straat worden handen geschud, knikjes en glimlachen gewisseld. Geen Nederlands woord kan gewisseld worden. Ook Engels helpt niet.

Bij moeilijkheden over afwijkende leefregels, woongedrag en geluidsproductie maar eens naar een gemeentelijke instantie voor informatie en advies. (Had deze ons niet tevoren kunnen inlichten? Ja. Nalatigheid wordt erkend.) Het zijn Irakezen, asielzoekers.

Grootste moeilijkheid: de taal. Geen enkel redelijk contact. Anders geprobeerd, met kaarten, presentjes, hapjes. Wordt vriendelijk -bij de deur- geaccepteerd en er komt ook zoiets terug. Zelfs komt de buurvrouw -haast nooit te zien- met een andere vrouw, zwaar gesluierd. Ze brengen hapjes. Op uitnodiging voor thee komen ze over de drempel. De begeleidende vrouw spreekt Nederlands: 'Wat veel boeken hebt u.' Ik zeg: 'Ja, en ook de Koran!' Dat valt niet zo goed. 'Begrijpt u wat u leest? Het is als op school. Je hebt 'groepen'. De joden zitten in groep 1 (de laagste groep), de christenen in groep 4 en de islamieten in groep 8 (de hoogste)'. Ik: 'Wij zien dat wat anders.' De woordvoerster beëindigt het gesprek. De buurvrouw blijft vriendelijk knikken. Ze moeten 'weer aan het werk, thuis'.

Een dochtertje van negen is onlangs met een plechtig feest 'ingewijd', 'bevorderd'(?) tot 'gesluierde vrouw'. Ze komt nu nauwelijks meer buiten, gaat wel naar school (groep 6) maar mag aan veel niet meer meedoen. Voor het islamgeloof zit zij in groep 8, de hoogste trap. Waar zitten wij?