Moderne manieren

Beste Beatrijs,

Mijn vrouw wilde niet meer. Oorzaak: zeg maar slechte communicatie en op verschillende wijzen in het leven staan. Ik materieel en zij meer spiritueel. Ik wilde niet scheiden en bij mijn kinderen weg. Ik vind dat nu nog steeds erg. Mijn vrouw vond dat het mij goed zou doen en wil me graag gelukkig zien in mijzelf. Inderdaad begin ik mij nu wat sterker en onafhankelijker te voelen.

Ook doordat ik nu weer in contact kom met andere dames. Mijn ex wil nu (heel voorzichtig) zien wat er nog mogelijk is tussen ons. Mijn hart vloog weer op. Toch raak ik hierdoor in verwarring. Ik ben er uitgezet, omdat 'het zo niet langer kon' (het kon zo ook niet langer - die ruzies - vind ik nu). Ze heeft geen spijt van de scheiding. Ik moet ook vooral door gaan met mijn eigen leven, zegt ze. Ze wil gesprekken voeren met een therapeut erbij. Natuurlijk wil ik praten over wat er mis zat in de communicatie en dit zo mogelijk verhelpen. Ik vrees echter dat ik gebruikt ga worden voor haar verwerkingsproces. Dat worden geen leuke gesprekken. Nee zeggen zou mijn wraakgevoelens bevredigen, ja zeggen brengt mij misschien weer bij haar (ik hou nog steeds van haar) en bij mijn kinderen (twee jongens van 5 en 15). De praktijk leert dat reparaties vaak niet goed uitpakken.

Graag uw visie in deze.

Tussen wraak en liefde

Beste Tussen wraak,

De scheiding is door uw vrouw doorgedrukt en u staat er eigenlijk nog steeds niet achter. Het idee dat zij zichzelf 'spiritueel' noemt en u het met 'materieel' moet doen bevalt mij helemaal niet. Ook het feit dat uw vrouw vindt dat een scheiding u goed zou doen, vind ik zeer aanmatigend. Mensen die willen scheiden doen dat in het algemeen uit egoïstische motieven, namelijk omdat ze van die ander af willen, dus laten ze het niet zo verkopen dat ze eigenlijk het beste voor hebben met degene die ze buiten zetten.

Maar goed, dit terzijde. De situatie is nu dat uw ex-vrouw met u in therapie wil. Waarom eigenlijk? Om de communicatie te verbeteren? Maar waarom wilde ze dat dan niet, toen u nog samen was? Was het haar zo weinig waard haar huwelijk te redden? Uw vrouw lijkt volledig de touwtjes in handen te hebben, terwijl u zich tamelijk passief voegt naar haar grillen.

Ik zou u aanraden toch maar in te stemmen met die gesprekken. Het is in ieder geval belangrijk dat u contact met uw kinderen onderhoudt en om dat contact een beetje soepel te laten verlopen hebt u een werkbare verhouding met uw ex-vrouw nodig. Reparatiepogingen lopen vaak op niets uit, daar heeft u gelijk in. Stel als voorwaarde voor uw deelname om de gesprekken zoveel mogelijk bij het heden of de nabije toekomst te houden. Laat u niet verleiden tot eindeloos spitwerk in het verleden, want dat leidt alleen maar tot zinloze verwijten over en weer. Zie die gesprekken dus ook niet als een manier om haar terug te winnen en het gezinsleven in volle glorie te herstellen. Gezien de opstelling van uw ex vrees ik dat dat er niet meer in zit. Concentreer u op de taak om het beste te maken van uw verhouding met de kinderen.

Beste Beatrijs,

Mijn dochter wordt zeven jaar. De genodigden tel ik als volgt: zes vriendinnetjes, twee ex-vriendinnetjes (niet vragen zou de ex-status van de vriendschap wel erg bruut onderstrepen), drie meisjes wier feestje zij recent bezocht, de twee resterende meisjes in haar klas, het buurmeisje, een trouw vriendje (dat is voor het jongetje geen doen tussen vijftien meisjes, dus er mogen nog twee jongetjes bij). Totaal: achttien kinderen. Dat is veel te veel voor een leuk kinderfeestje. Natuurlijk heb ik geprobeerd om het grootste deel van deze categorieën te schrappen, maar dat wil niet erg lukken. Wat nu?

Hoe meer zielen, hoe groter de pan

Beste Hoe meer zielen,

Kinderen van deze leeftijd zijn veel minder gewond, als ze ergens niet voor worden uitgenodigd, dan hun ouders. En aan ouders kunt u uitleggen dat achttien te veel is. Schroom dus niet om beperkingen aan te leggen. De eenvoudigste oplossing is om iedereen te schrappen behalve de zes vriendinnetjes. Met de jarige erbij zijn dat er zeven - precies haar nieuwe leeftijd, een getal dat deskundigen aanbevelen voor het aantal gasten op kinderpartijtjes.

De ex-vriendinnetjes zullen toch ooit eens níet gevraagd moeten worden, en hoe jonger ze zijn als deze bijl valt, hoe beter. Op deze leeftijd zijn feestjes vaak met alleen meisjes of alleen jongens. Dat begrijpt ook iedereen. Buurmeisje komt ook niet, want het is alleen voor klasgenoten.

Blijven we zitten met de drie uit beleefdheid terug te vragen klasgenootjes en de twee-voor-wie-het-anders-zo-zielig-is. Misschien moeten die er toch maar bij. Twaalf meisjes die elkaar goed kennen is nog net te doen voor een partijtje. Als u denkt: het is me nog te veel, stuur de uitnodigingen dan kort (een week of zo) van tevoren op of plan het op zaterdagochtend - wie weet moeten er een paar hockeyen.

Beste Beatrijs,

Mijn dochter van acht is op school zeer terughoudend en aangepast. Met de juf, bij wie ze nu anderhalf jaar in de klas zit, maakt ze nauwelijks contact. Van haar vorige juffen, allemaal 45-plus vrouwen, hield zij zich ook afzijdig. De juffen benoemen het als een probleem van haar. Enerzijds overweeg ik mijn dochter thuis een assertiviteitstraining te geven - anderzijds heb ik ook veel vertrouwen in haar oordeelsvermogen. Ik weet niet zo goed raad hiermee. Zij is in het algemeen tegenover volwassenen terughoudend, maar niet tegen alle volwassenen.

Pushen of niet?

Beste Pushen of

Uw dochter is verlegen en aangepast. Daar is niks mis mee. Ze ligt niet dwars en houdt zich rustig. Wat wil een juf nog meer? Vroeger hadden leraren niets liever in de klas dan onopvallende kinderen die zich gedeisd hielden. Nu wordt juist het spontane, aanhankelijke kind leuk gevonden en aangemoedigd. Maar niet alle kinderen zijn spontaan en er zijn er ook die prima kunnen leren zonder warm contact.

Ga vooral niet zelf sleutelen met amateur-assertiviteitstrainingen. Dat is een geheide manier om uw dochter onzeker te maken. Laat haar met rust. Het is haar goed recht om niet uit haar schulp te willen komen tegenover de leerkracht of andere volwassenen. Zolang ze met haar ouders een goede verhouding heeft, en zolang ze genoeg vriendinnetjes heeft om mee te spelen, is er geen reden tot zorg.