Tonie, waar ben je geweest?

Politici ontdekten in de afgelopen verkiezingscampagne de mogelijkheden van een 'weblog', een openbaar dagboek op internet. Steeds meer mensen houden zo'n kladblok bij. Maar juist nu iedereen een weblog begint, houdt Tonie Ringelestein ermee op. Hij was een van de eerste en beste 'bloggers'.

'Het kladblok is dichtgeslagen', verscheen er wat plechtig op het scherm. En verder zag je alleen nog op een foto Amsterdam aan je voeten liggen. Tonie Ringelestein (23) woont op de vijftiende verdieping van een ondergehuurde flat in Amsterdam-West. ,,Alleen de computer is van mij.''

Die computer, of een voorganger, stond nog in Dedemsvaart toen hij ruim drie jaar geleden als 20-jarige student journalistiek begon met Tonie's Kladblok, een verslag van zijn doen en vooral denken dat door iedereen met toegang tot internet kon worden gevolgd. Een weblog is zoiets gaan heten.

Inmiddels is dat een heel populaire manier om op internet aanwezig te zijn. Wim de Bie volgt Nederland kritisch in zijn Bieslog (te vinden via www.vpro.nl). VVD-leider Gerrit Zalm doet zakelijk verslag van zijn verkiezingsbelevenissen op www.gerritzalm.nl.

Wie internet mooi vindt, maar van de moderne Nederlandse problemen niet warm of koud wordt, kan sinds 1 januari een weblog volgen dat postuum wordt gevuld door de beroemde Engelse dagboekenschrijver Samuel Pepys. Op dit moment is hij op www.pepysdiary.com nog een ambtenaar bij de Engelse Marine, maar het is zeker dat hij het nog ver gaat schoppen. Hij zal zijn weblog (met dank aan Phil Gyford, www.gyford.com) nog tien jaar volhouden. Online gaan we zijn belevenissen volgen gedurende de brand van Londen, en meeluisteren in de raadkamers van maar liefst twee koningen.

Ringelestein, een van de eerste en beste 'bloggers' van Nederland, stopt dus net nu iedereen een weblog begint. Want zelf is hij er een beetje moe van geworden.

,,Op de redactie van Planet Internet, waar ik al werkte toen ik nog studeerde, zaten we de hele dag te klooien achter onze computers en elkaar sites toe te sturen. En toen ontdekten we blogger.com. Dat was de katalysator: die site maakte het heel gemakkelijk om je eigen weblog te onderhouden: je schreef wat, je klikte op publish en het stond erop! De links die we elkaar toestuurden, ben ik toen op internet gaan zetten.

Een andere weblogger ontdekte dat en linkte er naartoe: ik kreeg bezoekers. Onbewust is dat sindsdien een beetje uit de hand gelopen.''

,,Ik 'postte' elke dag. Dat leg je jezelf op. Het is ook de kracht van je site. Ik denk dat ik de afgelopen drie jaar twintig dagen níet iets heb gepost. Eigenlijk is eens per dag al niet eens genoeg: ik heb wel eens tien dingen op een dag toegevoegd. Ook omdat ik een perfectionist ben. Als ik er iets op heb gezet dat minder goed is, moet er gauw iets beters achteraan.''

,,In het begin was het allemaal nog vrijblijvend. Ik kon gewoon alles kwijt wat ik wilde. Ik deed het voor mezelf. Maar dat was de laatste tijd aan het veranderen. Want je weet dat je een publiek hebt gekregen: drieduizend bezoekers per dag, dat is . . . netjes.''

,,Het ging me eigenlijk niet eens om de reacties. De eerste anderhalf jaar was de mogelijkheid om ze te plaatsen er niet eens. Maar toen het eenmaal kon, kwamen mensen niet alleen meer voor mijn site, maar ook voor elkaar. Een site zonder reacties, dat kon ik toen niet meer maken tegenover de groep die reageerde. Ik ben natuurlijk niks verplicht, maar het voelt wel anders.''

,,En ik moest het allemaal lezen. Dan stonden er weer tien reacties en dan denk je: iemand zal het wel weer helemaal uit zijn verband gerukt hebben, en dan moet ik dat weer rechtzetten. Er waren dagen dat ik het maar eens oversloeg.''

,,Ze houden echt bij wat je doet. Ik ben een keer een dag naar Londen geweest, zonder op de site te zeggen waar ik naartoe ging. Ik kwam terug, ging achter mijn computer zitten en zag honderdvijftig reacties: Tonie, waar ben je geweest?''

,,Als ik wakker werd, dacht ik meteen: wat ga ik er vandaag op zetten? Dan ging ik achter de computer zitten en klikte langs een aantal vaste sites om te kijken of daar iets bij was. Nu kan ik eindelijk eens uitslapen. En er is tijd om iets nieuws op te zetten. En eens af te studeren.''

,,Of het Kladblok journalistiek was, is moeilijk te zeggen. Wat is journalistiek? Soms voelde het wel zo. Als ik uitspraken van politici rechtzette. Je leest wel eens wat rapporten, en dan weet je meer dan zij. Maar ik heb niet geprobeerd het te doen volgens de normen die uit een lesboek komen. Het heet ook niet voor niets een 'kladblok'.''

Mensen die zeggen dat dit de nieuwe vorm van journalistiek is, die zijn, denk ik, niet helemaal eerlijk over de kwaliteit van de meeste weblogs. Iedereen zijn eigen journalist? Het kan, maar niet iedereen moet dat doen.''

,,Als je weblogs volgt, krijg je wel meer meningen te zien dan je in de krant vindt bij de ingezonden stukken en commentaren. In Amerika hebben sommige hoogleraren een weblog. Zij geven commentaar over wat er op hun vakgebied gebeurt. Zo iemand weet meer dan de journalisten. Maar hij is ook maar weer één persoon. ''

,,Als vorm heeft het weblog wel echt een toegevoegde waarde: het is kort, snel, chronologisch. En als ik een bericht maakte, zette ik een link eronder naar het persbericht. Dat doen we bij Planet ook. Ik begrijp niet waarom de kranten dat nog steeds niet doen op hun websites.''

,,Goede internetjournalistiek is niet te doen, er is geen geld mee te verdienen. Planet was een van de laatste, en daar hebben ze nu alle redacteuren ontslagen. Mij ook. Het ANP domineert nu elke site. Maar dat betekent wel dat ik Trouw al lang niet meer lees voor het nieuws.''

,,Ik heb geprobeerd een redelijke zorgvuldigheid in acht te nemen, objectief te zijn. En als ik ironisch was, dat te laten merken. Maar uit de reacties die mensen konden plaatsen, bleek dat niet iedereen dat doorhad. Dat was wel heel leerzaam. Door een paar woorden krijgen mensen opeens een heel ander beeld van je. Dat ik veel over politiek schreef, was logisch in 2002. Maar daardoor wisten een hoop mensen 'zeker' wat ik zou gaan stemmen. Zo lezen ze dus ook de krant, dacht ik toen. Ze creëren een beeld van je, maar dat wijkt af van de werkelijkheid. Sommigen vonden me irritant, betweterig. Daar is iets voor te zeggen.''

,,Het leukste onderdeel vond ik het geven van mijn eigen mening. En het rechtzetten van dingen. Veel politici doen de laatste tijd bijvoorbeeld uitspraken over de Grondwet, waaruit blijkt dat ze hem helemaal niet kennen. Dan blijken ze te denken dat artikel 1 over discriminatie gaat bijvoorbeeld, en dus je vrijheid van meningsuiting beperkt. Maar artikel 1 gaat over gelijke behandeling door de overheid. Ik heb inmiddels al zeven politici gesignaleerd die onzin beweerden over de Grondwet. De enigen die het snappen zijn de ChristenUnie en het CDA.''

,,Sinds 1 januari heb ik me gelukkig kunnen bedwingen. Ik heb alleen die foto van Amsterdam geplaatst. Dan denk ik: hij staat er nu al een paar dagen, zal ik daar toch maar een nieuwe voor maken?''

Dat is nu gebeurd. Op de website is een verkiezingscollage te zien.