Vlucht naar volwassenheid

Erlend üye, vijftig procent van Kings Of Convenience, speelt dit weekeinde in Groningen tijdens Eurosonic, het officieuze startschot voor het nieuwe popseizoen. Over een maand verschijnt zijn solo-album 'Unrest', dat luistert als een afscheidsbrief aan zijn geboortestad in Noorwegen.

Het havenstadje Bergen, ingesloten tussen fjorden en besneeuwde bergtoppen: Erlend üye zal er altijd een haat-liefdeverhouding mee hebben. Zijn bestaan als zanger, gitarist en liedjesschrijver heeft hij mede te danken aan de Bergense muziekscene. Toch kreeg hij steeds vaker het gevoel dat hij er gevangen zat. Vervreemd van zijn ouders en vrienden en verstikt door de hechte gemeenschap voelde hij zijn creativiteit doodbloeden. Een jaar geleden trok hij de stoute schoenen aan en verhuisde naar Berlijn. ,,Onbewust was ik op zoek naar een stuk touw waarmee ik mezelf uit het moeras kon trekken.'

'Unrest' is in de ogen van üye ,,een verslag van hoe ik op eigen benen leer te staan.' De titel (onrust) is niet zomaar gekozen. De elektronische ritmes mogen dan voorbijzweven in een wolk van milde melancholie en het lijkt alsof hij over zijn sociale onvermogen zingt met de berusting van een gerijpt man, maar dat is uiterlijke schijn. Onder dat laagje vernis kraaien de liedjes victorie voor iemand die zijn volwassenwording niet langer wenste uit te stellen.

De boomlange, bescheiden Noor, met een enorme bril die bijna de helft van zijn gezicht bedekt, woonde tot zijn zesentwintigste bij zijn ouders. Veel meer dan Bergen had hij niet van de wereld gezien. Met zijn vriend Eirik Glambek Boe richtte hij daar vijf jaar geleden Kings Of Convenience op, met het idee muziek te maken met niet meer dan twee akoestische gitaren, twee warme stemmen en een handjevol gouden melodieën.

De tere liedjes van hun debuut 'Quiet is the new loud' oogstten veel lof en de verzoeken om overal in Europa te komen optreden stroomden binnen. Het jarenlange wachten van Erlend op een kans de wijde wereld in te trekken leek eindelijk te worden beloond. Zijn kompaan gooide echter roet in het eten. Eirik had inmiddels een meisje leren kennen en was psychologie gaan studeren. Al dat reizen zag hij helemaal niet zitten.

,,We hebben wel even getoerd, maar Eirik werd steeds ziek en had last van heimwee. Hij bleef maar 'nee' zeggen tegen alle aanbiedingen die we kregen, terwijl ik er juist enorm veel zin in had. Er restte me niets anders dan mijn dagen doorbrengen met een beetje rondlummelen en de kranten lezen. Muziek maken lukte me niet meer. Langzaam drong het tot me door dat ik daar weg moest. Anders zou mijn leven me als zand door de vingers ontglippen.'

Met een vriend bezocht hij een festival voor elektronische muziek in Turku, Finland. Hij raakte daar zeer onder de indruk van artiesten als Op:l Bastards, Mr. Velcro Fastener en Kompis. ,,Zij speelden harde elektro die tegelijkertijd heel lichtvoetig klonk. De muziek leek wel gewichtloos, als een ruimteschip dat boven de grond zweefde. Die tegenstelling intrigeerde me, en ik vroeg me af hoe het zou klinken met zang erbij. Dus besloot ik al die artiesten te vragen samen met mij één nummer te maken, dat leek me een redelijk aantal gezien hun drukke schema's.'

Vervolgens reisde Erlend kriskras door Europa en de Verenigde Staten om in tien steden (o.a. New York, Barcelona, Berlijn) tien liedjes op te nemen met tien verschillende producers. 'Unrest' werd een muzikale brainstorm die de halve wereldbol omspande. En een prachtig excuus om Bergen te ontvluchten.

,,Als mijn plaat een restaurant was, had ik het 'De Honger' genoemd, want dat voelde ik: een diepgewortelde honger naar nieuwe muziek en nieuwe omgevingen. Als je altijd in dezelfde stad hebt gewoond, zie je de poëzie er op den duur niet meer van in. Die jongen, dat meisje, die straat, je kent ze al je hele leven. Het bezoeken van een vreemd land maakt je meer bewust van waar je allemaal over kan schrijven. Muziek maken is mijn tweede natuur, maar ik had het reizen nodig als stimulans voor de lyrische kant van mijn verbeeldingskracht.'

Voor de hoes van 'Unrest' heeft Erlend zich laten fotograferen in de keuken van zijn Berlijnse appartement. Het toont aan hoe belangrijk die stap voor hem is geweest. ,,Een vriend vertelde mij dat die woning vrijkwam. Toen de huurprijs redelijk bleek, heb ik de knoop doorgehakt. Ik voel me thuis in Berlijn. Er was niets dat me nog in Bergen hield.'

,,Diep in zijn hart wenst Eirik dat ik nog in Bergen woonde, zodat we weer samen liedjes konden schrijven. Nu is hij degene die zijn muzikale honger voelt groeien. Waarschijnlijk gaan we deze zomer wel een nieuw album opnemen, maar Kings Of Convenience zal een band worden die niet meer zoveel doet. Hoe meer ik op eigen benen leer te staan, hoe minder afhankelijk ik van Eirik word. Hij is niet langer een blok aan mijn been: ik kan weer optreden waar en wanneer ik maar wil.'