Koorddansen in hol van de leeuw

Hoewel ik met enige regelmaat samen met een vriend thuiswedstrijden van Ajax bezoek, voel ik me er toch nooit helemaal op m'n gemak. Ik ben geboren en getogen Feyenoord-aanhanger en in je hart zie je dan Ajax altijd graag verliezen. Dit is geen overtuiging waarvoor ik in het vak waar ik sta goed kan uitkomen en dus moet ik mijn sentimenten veelal wegslikken. Toch lukt het vaak wel om door dubbelzinnig gedrag mijn gevoelens te luchten. Zo kan ik bij een geslaagde aanval van Ajax best opveren, al doe ik dat dan als enige omdat de doelman van de tegenstander een mooie redding verricht -dat maakt de opwinding er niet minder op.

Of omgekeerd applaudiseer ik met iedereen mee bij een mooie Ajax-safe, maar bij mij dan omdat de tegenstander haast scoorde. Mijn kwade trouw is een beetje linke soep, maar het lukt meestal vrij aardig. Maar bij Ajax-Feyenoord gelden andere wetten. Ik ben nu toch te voluit voor Feyenoord om nog quasi te heulen met de vijand. Na het eerste doelpunt mompelde ik dan ook tegen mijn vriend, die voor Ajax is, 'onverdiend'. Echt, niemand kon het horen. Ook het doelpunt van Van Persie begroette ik niet op een overtuigde Ajax-wijze en langzaamaan begonnen de omstanders dan ook enige argwaan te krijgen. Om de achterdocht weg te nemen, besloot ik maar weer eens flink mee te klappen bij een domme Ajax-aanval.

Anderhalf uur koorddansen in het hol van de leeuw, het valt niet mee. Na afloop zag ik de schrijfster Anna Enquist, die ik ken. ,,Ik ben voor Feyenoord'', fluisterde ik haar toe. ,,Ik ook'', fluisterde ze terug. Heerlijk, andersdenkenden onder elkaar.