Eén dag geen nieuws over Marokkanen

Negenveertig prominente Marokkaanse Nederlanders zijn de negatieve berichten over Marokkanen zat en ondertekenden een manifest. Onder hen kamerlid Arib, voetballer Ramzi en kunstenaar Benali. Een deel van de tekst.

Deze boodschap aan u komt voort uit onbehagen en het intense verlangen om een negatieve spiraal te doorbreken.

Wij ontmoeten in Nederland geboren en getogen jongeren die zich niet meer welkom voelen. Wij zien terugtrekkende bewegingen en het vermijden van discussies in een tijd waarin dialoog en het elkaar met open vizier tegemoet treden cruciaal zijn. Ook onder sterk maatschappelijk betrokken jongeren rijzen vandaag de dag ernstige twijfels over de houdbaarheid van de huidige situatie. Te lang zijn Marokkaanse Nederlanders in een hoek gedrukt. Collectieve boetedoening is voor deze groep gemeengoed geworden. De laatste jaren neigen wij mee te gaan in een negatieve spiraal van opeenvolgende incidenten en worden we telkenmale impliciet gedwongen gebeurtenissen in binnen- en buitenland te veroordelen en te verklaren.

Onder grote druk verwacht men dat er snel en effectief oplossingen aangedragen worden voor complexe problemen. We worden overspoeld met vermoeiende discussies waarin pseudo-kenners ondoordachte standpunten de wereld in helpen. Ongefundeerde one-liners worden de huiskamers ingeslingerd, zonder enig bekommering om het effect dat zij kunnen hebben. Dit leidt helaas te vaak tot primaire reacties onder onze medeburgers.

Realiseert u zich dat 's ochtends duizenden Marokkaanse Nederlanders de krant openen in de hoop dat er nu eens één dag geen nieuws is over Marokkanen, moslims, allochtonen. Dag in dag uit praten als Brugman om berichtgeving weer te nuanceren en in perspectief te plaatsen, is een vermoeiende, irritante en uiteindelijk nutteloze bezigheid.

Wij zien vandaag de dag angst in blikken op straat en horen onwetendheid doorklinken in dagelijkse gesprekken. Men neemt vaak de moeite niet meer om die gesprekken met ons zelf te voeren.

Wat is deze angst? Het is angst voor zowel individuen als voor een vermeend collectief. Het is die angst die in stemhokjes de wijsvinger leidt.

Hoewel eenieder van ons ervan droomt primair als individu te worden beoordeeld, heeft de constante druk op het collectief de Marokkanen ertoe geleid dat we ons voor de eerste maal in de Nederlandse geschiedenis met zo'n brede groep uitspreken. Wat ons vandaag de dag bindt, is vele malen sterker dan wat ons van elkaar onderscheidt. We zijn trots op onze verbondenheid met het warme Marokko en haar historische en culturele rijkdommen. We zijn echter net zo trots op het koude Nederland en het toekomstperspectief dat zij ons biedt. We doen een dringend appèl op onze samenleving om ons allen te bezinnen op hoe het zo ver heeft mogen komen om ons af te vragen waarom wij hier onverwachts deze historische en ongebruikelijke stap moeten nemen.

Vanuit een diepgeworteld verlangen om een bijdrage te blijven leveren aan onze Nederlandse samenleving en ondanks een hardnekkig stigma, hebben wij een rotsvast vertrouwen in de intrinsieke kracht van de Marokkaanse gemeenschap. Wij nemen deze stap niet uit bewijsdrang als geïntegreerde allochtonen of leuke Marokkanen. De realiteit is ook dat er problemen zijn, soms hardnekkig en vervelend. De realiteit is ook dat er de komende tijd stevige debatten gevoerd zullen moeten worden over heikele thema's. We weten het en zullen, ieder op zijn of haar eigen manier, onze verantwoordelijkheid blijven nemen.

Van het stigma komt de Marokkaanse gemeenschap niet zomaar af, maar het moge u nu ook duidelijk zijn dat het besef er wel degelijk is dat ons lot vooral ook in eigen hand ligt. Er is veel kracht aanwezig die nog te vaak onzichtbaar blijft voor de grote massa. Groepen en individuen die een zeer positieve bijdrage leveren aan de Nederlandse samenleving worden ondergesneeuwd door een continue stroom van negatieve berichtgeving.

Wij doen een dringend verzoek aan u om het vergrootglas niet te blijven leggen op wat er misgaat maar vooral ook oog te houden voor, en voort te bouwen op datgene wat lovenswaardig is.