Expert in het loswoelen van alle bagger

Sharon Bush was boos, toen haar man Neil, de jongere broer van de Amerikaanse president, twee jaar geleden zei dat hij wilde scheiden. Heel boos. Tijdens een gesprek sprong ze op Neil af en rukte hele plukken haar uit zijn kop. Voor een voodoopop. Ze ging een vloek uitspreken. Hij moest dood.

Dat laatste beweert Neil. Sharon ontkent niet dat ze haar man haren uittrok. Maar niet voor een voodooritueel. ,,Ik wilde ze laten controleren op sporen van cocaïne. De proeven lieten helaas geen duidelijk resultaat zien.''

Cocaïne, daar heb je het zwaar beladen woord. Want als de Amerikaanse biografe Kitty Kelley (62), gespecialiseerd in het loswoelen van alle bagger rond haar hoofdpersonen, die nooit meewerken aan haar boeken, geloofd mag worden, was Neil niet de enige in de familie-Bush die snoof. In haar nieuwste pil 'De Familie -het echte verhaal van de Bush-dynastie' schrijft ze dat ook de huidige president, met weer een andere broer, coke nam op het presidentiële buitenverblijf Camp David. In de jaren dat vader Bush nog president was. Niet zomaar één keer, maar geregeld.

Dat zou pijnlijk kunnen zijn voor de president, van wie bekend is dat hij vroeger de fles stevig raakte. Al jaren gaan er verhalen dat Bush ook niet vies van drugs was, maar hij heeft vragen daarover nooit direct beantwoord. ,,Ik was jong en onverantwoordelijk'', zei hij in het algemeen. Maar als nu zou blijken dat hij ook na zijn 'wilde jaren' en zijn bekering snoof, en dan ook nog op Camp David, zou Bush dat vooral bij rechtse christenen stemmen kosten. En het zou Kelley een scoop en een bestseller opleveren.

Die scoop zit er in niet in. Kelley citeert maar één bron bij naam voor het coke-verhaal: Sharon Bush. Helaas voor Kelley, Sharon bedierf de publicatie van de biografie deze week door te ontkennen dat ze ooit gezegd heeft dat Bush coke deed. Sharon zegt dat Kelley haar in de val heeft gelokt in een lunch in een Frans restaurant in New York. Sharon kwam om Kelley advies te vragen hoe je jezelf het beste verkoopt, want in de echtscheiding kwam ze er slecht van af. Plots overviel Kelley haar met vragen over cocaïne. ,,Hoe kan iemand zoiets nu beweren'', zou Sharon gezegd hebben.

Kelley heeft het gesprek niet opgenomen. ,,Het was er te lawaaierig''. Maar ze heeft een getuige: Sharons agent at mee. Die stelt: ,,Wat Kelley in haar boek zegt, klopt.'' De biografe was ook zo slim de dag na de lunch Sharon op te bellen. Heb ik goed begrepen dat? Dat gesprek stond op een speaker, zodat medewerkers van de uitgeverij mee konden luisteren. Daar wisten ze dat je je juridisch moet indekken als je Bush van drugsgebruik beschuldigt. Sharon bevestigde toen het coke-verhaal. Dat ze niet wist dat een biografe aan biografieën werkt, is lariekoek, zegt de uitgever.

Waarom jokt Sharon dan nu over de lunch? Kelley begrijpt het best: ,,De kinderen. Haar kinderen -Sharon en Neil hebben er drie, waarvan de oudste Lauren een vrij bekend model is- hebben nog steeds contact met hun grootouders en die roepen: 'Mamma, hoe kon je dat doen'.''

Sharon zou ook bang zijn. ,,Bij die lunch vertelde ze me dat Neil Bush een boodschap op haar antwoordapparaat had achtergelaten, dat als ze doorging [met beschuldigingen] ze op een avond iemand in een donkere steeg tegen zou komen.''

De Bushes zijn net zo wraakzuchtig als de maffia, aldus Kelley, en wissen hun sporen goed uit. De getuigen van het hoerenbezoek van Bush en de abortus van een oude vlam zijn zo onder druk gezet dat ze hun mond houden, stelt het boek.

Misschien loog Sharon om haar gram te halen? Dat kan, zegt Kelley. Maar ze heeft meer getuigen. Helaas anoniem. Geen punt, zegt Kelley. Ik schrijf gewoon op wat bronnen zeggen en laat de lezer oordelen. Insinueren is een vak en Kelley verstaat dat.

Het Witte Huis wees erop dat ook oude werken over Frank Sinatra en Nancy Reagan veel wilde verhalen bevatten. Grote Amerikaanse media lopen vanwege de verkiezingsrace met een boog om het boek heen. Dat deert Kelley niet. Door Sharon lijkt ze op weg naar de top van de bestsellerlijst.