Oranje komt goed weg tegen Spanje

MADRID - De opluchting was van de gezichten af te lezen. Het Nederlands hockeyteam ontsnapte gisteren tegen Spanje aan een nederlaag. Die had de missie in Madrid, kwalificatie afdwingen voor de Spelen, aardig kunnen compliceren. Het werd uiteindelijk 2-2.

Nederland mocht bepaald niet mopperen over het resultaat. In de aantrekkelijkste en beste wedstrijd van het toernooi tot nu toe kon het elftal van Terry Walsh in de tweede helft de Spaanse furie niet meer temmen. Terwijl Oranje over de hele wedstrijd vijf doelpogingen afdwong, werden er aan Spaanse zijde zestien geteld. Kunst- en vliegwerk, en formidabele reddingen van doelman Guus Vogels, voorkwamen erger.

Oranje wilde in Madrid graag laten zien hoe de verhoudingen in het internationale hockey werkelijk liggen. In de eerste twee ontmoetingen leek herstel van de orde (5-1 tegen Zuid-Afrika, 3-0 tegen Groot-Brittannië) ook het geval. Maar Spanje was van een ander kaliber. Het thuisland slaagde er wél in de Nederlandse defensie in grote verlegenheid te brengen, vooral toen libero Taeke Taekema met een tien-minutenstraf langs de kant zat.

Onder leiding van Maurits Hendriks is Spanje teruggekeerd aan de mondiale top. Het land voegde zich al op de Spelen van Atlanta en op het WK van 1998 -twee keer zilver achter Nederland- bij de beste landen van de wereld. Na een desastreus WK in 2002 in Kuala Lumpur (elfde) werd Hendriks aangesteld. Hij ging rigoureus te werk, deinsde er niet voor terug de ouderen teleur te stellen en de nationale ploeg drastisch te verjongen. Op het EK in Barcelona werd Spanje al finalist, onder meer door het tobbende Nederland met 5-2 te verslaan.

Ingetogen vierde Hendriks toen zijn revanche. Ondanks het goud van Sydney was hij in 2000 afgeserveerd door de Nederlandse spelers. Zijn benadering zou te afstandelijk en academisch zijn. Hendriks was een 'detaillist'. Het grappige is dat bij Nederland na het tijdperk met de lossere Joost Bellaart nu de perfectionistische werkwijze van de Australische geestverwant van Hendriks, Terry Walsh, als een verademing wordt ervaren.

Als de morele winnaar had Hendriks gisteren het hoogste woord. Hij was 'trots' dat zijn ploeg 'het grote Nederland' zo onder druk had kunnen zetten. Subtiel veegde hij de vloer aan met de tactiek van de opponent. ,,Hun speelwijze was wat behoudend. Dat verraste me. Ik had verwacht dat Nederland meer het initiatief zou nemen. Ze hebben er de spelers voor.'' Erik Jazet had een simpel antwoord. ,,We werden gedwongen verdedigend te spelen. We konden niet meer onder de druk uitkomen.'' Walsh: ,,We verdedigden dramatisch uit.''

Dat behoefde enige nuance. Al in de eerste fase gokte Nederland, toen nog met succes, vooral op de counter. Het leidde tot gevaarlijke uitbraken van Reckers (vervanger van de geblesseerde Klaver) en Ronald Brouwer. In de zevende minuut was het raak. Brouwer stuitte op de Spaanse doelman Herrera, in de rebound was Reckers attent, 1-0. Een kwartier later werd het 2-0 door Nick Meijer, de 19-jarige speler van Kampong.

Maar de thuisploeg kwam beter in het spel, aangevuurd door een paar duizend Madrilenen. Nederland beging meer en meer slordigheden en moest kansen weggeven. In de blessuretijd werd een strafcorner verzilverd door Santi Freixa, de man die met vier doelpunten tegen Nederland op het EK ook al een kwelgeest was.

Een heupzwaai van Taekema kostte hem na de rust een tijdstraf. Spanje profiteerde daarvan. In een scrimmage gaf alweer Freixa het laatste zetje. In de slotminuten hadden beide teams nog kansen op de winst. 33 Seconden voor de zoemer had Teun de Nooijer de 3-2 op de stick. Het was zeker niet verdiend geweest.

Door de verrassende winst van Zuid-Afrika op Polen (6-0) heeft Nederland morgen aan een overwinning op datzelfde Polen genoeg om de olympische tickets binnen te halen.