'Geen monument voor drugsverslaafden'

De gemeente Den Haag wil met koopwoningen achterstandswijken opkrikken, maar bijt zich in de eigen staart met een gebruikersruimte voor drugsverslaafden.

DEN HAAG - ,,Eén ding heeft wethouder Klijnsma bereikt, ze heeft van deze buurt een eenheid gemaakt'', zegt onderwijzeres Shirley Marapin.

Maar daarmee is het goede nieuws op. Marapin en haar gezin wonen vlakbij het oude politiebureau bij het Van der Vennepark in de Haagse Schilderswijk. September vorig jaar lekte uit dat de gemeente daar een gebruikersruimte voor drugsverslaafden wil vestigen. Woedende bewoners togen naar het buurtcentrum, er klonken oproepen om het pand in brand te steken en er vlogen stenen door ruiten. Op de muren verschenen portretten van huilende kinderen. Tweeduizend mensen schreven een protestbrief, er volgden driehonderd bezwaarschriften. De website van Klijnsma's Partij van de Arbeid knetterde als een brandstapel.

Shirley Marapin werd lid van het actiecomité. Afgelopen woensdag was er een protestbijeenkomst. Ongeveer tweehonderd mensen waren bijeen, uit alle etnische groepen.

Wel vaker steigert een buurt tegen een gebruikersruimte. Maar ook voor een buitenstaander blijft onduidelijk waarom de gemeente koos voor het Van der Vennepark, in een deel van de Schilderswijk waar het de laatste jaren beter gaat door de bouw van koopwoningen, die het niveau moesten opkrikken, wat lukte. Een aantal straten draagt nu zelfs als bijnaam 'het Wassenaar van de Schilderswijk'.

Koopwoningen vormen de ruggengraat van het gemeentebeleid, het moet kapitaalkrachtige bewoners in een achterstandswijk vasthouden. Dat weerhield de gemeente Den Haag er niet van ferm de tanden in de eigen staart te zetten. Het kopen van een huis in de gestigmatiseerde Schilderswijk is een hele stap en dan valt het kersverse eigenaars rauw op de maag als dezelfde gemeente, die hen eerst aanmoedigde, nu ineens een gebruikersruimte opent. Ze zitten in een val, zelfs verhuizing lukt niet, want probeer je huis maar eens te verkopen als het naast een gebruikersruimte staat.

Ook Shirley en Rob Marapin hebben een koopwoning. Shirley Marapin: ,,Maar het gaat om die kinderen die je daar ziet spelen. De gebruikersruimte is geen gevangenis; die verslaafden gaan dus zonnen in het park. Ze moeten zelf voor drugs zorgen. Dus krijgen we hier scooters met drugshandelaars. De gezinnen aan de overkant van het park zijn arm. Hoe voorkom je dan dat kinderen voor tien euro drugspakketjes rondbrengen? En dan te bedenken dat juist deze omgeving drugsvrij is.''

Yusuf Kaynak heeft een reisbureau. Ook hij maakt zich zorgen over het gevaar dat kinderen drugskoeriers zullen worden: ,,Dat politiebureau is een monument. Maar je richt toch geen monument op voor drugsverslaafden?''

Na een reeks geflopte 'voorlichtingsbijeenkomsten' nam b. en w. in januari toch het gewraakte besluit waarover de gemeenteraad het laatste woord zal spreken. De redenering van het college: gebruikersruimtes moeten komen in wijken met drugsoverlast, de Schilderswijk heeft drugsproblemen, het Van der Vennepark ligt in de Schilderswijk, dus. Volgens tegenstanders heeft de Schilderswijk de omvang van een kleine stad en kun je de verschillende buurten niet over een kam scheren.

Volgens een woordvoerster staat de wethouder open voor alternatieven. Shirley Marapin brengt het laatste argument in stelling: ,,Coffeeshops mogen niet binnen vijfhonderd meter van een school zijn gevestigd. Een gebruikersruimte is erger dan een coffeeshop. Maar hier heb je binnen een straal van vijfhonderd meter zes scholen met samen tweeduizend leerlingen.''