Turken verdienen bedankje

Vorige week werd in Rotterdam herdacht dat veertig jaar geleden Turkse mannen onze arbeidsmarkt kwamen versterken. Gasten waren de ministers Verdonk en De Geus en de Turkse minister Gül.

Het waren veertig jaar geleden mannen die huis en haard verlieten om in het verre Westen te gaan werken. Als helden werden ze uitgezwaaid, en hier als noodzakelijk kwaad ontvangen. Geen opvang, slechts werken. Iedereen ging ervan uit dat ze hier tijdelijk bleven. Maar de mannen misten hun familie, lieten die overkomen, en zo ontstond het probleem van de gezinshereniging.

De helden werden antihelden. Gingen ze terug, dan waren ze verliezers die niet aan hun opdracht voldeden, bleven ze, dan waren ze verliezers omdat ze het niet volhielden zonder gezin. Maar ze gaven mede onze economie een nieuwe impuls. Dát is reden om ze te bedanken.

Nu moet ik Verdonk nageven dat ze haar toespraak ook zo begon, maar helaas stapte ze snel over op alles wat minder goed ging. Tot aan de eerwraak toe. Het mag genoemd worden, natuurlijk, maar waarom op zo'n congres niet méér stilstaan bij dat wat wél goed is, en de mensen een hart onder de riem steken?

De Geus kwam met cijfers. Maar uit zijn woorden sprak wel meer respect. Tot hij zei: 'Destijds hadden we u nodig om Nederland te maken tot wat het ooit was. We waren blij met u. Maar de tijden zijn veranderd, de werkloosheid neemt grote vormen aan en het valt op dat met name onder de allochtonen de werkloosheid bijzonder groot is. Dus... jullie aanwezigheid is nu overbodig. Echter... nogmaals de cijfers bekijkend, zien we dat over een twintig jaar opnieuw een beroep op u gedaan zal moeten worden, als Nederland slachtoffer wordt van de gigantische vergrijzing. En we roepen u nu dan ook al op weer klaar te staan.'

De sfeer werd bedompter. De zaal ging morren. Ze had graag hun vader of opa op het podium gezien. Al had er maar één, namens die grote groep, een onderscheiding gekregen voor bewezen diensten. Gelukkig was er minister Gül, die wél een lachend gezicht opzette en motiverend sprak. Helaas, het kwaad was geschied. De blijde gezichten waren veranderd in strakke smoeltjes.