Rijdende vrieskist

De Eismann laat even op zich wachten. Donderdag bel ik hem, zijn callcenter althans; zijn catalogus lag bij een bevriende slijter naar me te lachen met mooie plaatjes van eten. Dat wil ik wel eens uitproberen. Maar een week na het eerste telefoontje hangt hij nog niet aan de lijn. Wil die man wat verdienen of niet?

Gelukkig gaat een dag later de telefoon: de Eismann. Hij staat, met zijn rijdende diepvrieskast, volgende week voor mijn deur. Of ik alvast een keuze wil maken.

Dat is moeilijk, want de catalogus van de Eismann staat ramvol lekkers. IJs natuurlijk, te veel om op te noemen. Het blaadje is dagenlang niet uit de handen van de kinderen te sleuren. Mij gaat het om iets anders. Na het ijs begint het pas. Eerst vijf pagina's met snacks, gewone frikadellen, maar ook mozzarellasticks en garnalenkroketten. En toch gaat het ook daar niet om. Verder zoeken. De pizza's slaan we over, de pastaschotels, de paella's, de loempia's laten we links liggen, alleen de Aziatische eend met Aziatische groenten trekt de aandacht. Maar verder gaat de reis, langs diepvriesmaaltijden en -groenten, en daar staat het: Duitse worst!

Ik heb de Duitsers lief om hun worsten, maar zie die maar eens te krijgen in Nederland. Gelukkig is er de Eismann. Hij parkeert op een donderdagavond zijn enorme rijdende vrieskist net achter onze auto. Hij draagt een keurig groen pakje, net als zijn collega op het plaatje in de catalogus, en trekt fluks het bestelde uit het achterste van zijn mobiele vriezer. Worst, uiteraard, Thüringer braadworst en Originele Duitse Frikadel. Voorlopig niet meer, of? Die Aziatische eend? Die heeft zijn naam mee.

Vooruit, de eend mag meedoen. De Eismann stapelt koude kartonnen dozen op het aanrecht en rekent af. euro21,70 voor vier frikadellen, acht braadworsten en 550 gram eend, die relatief het meeste kost, euro9,95 per kilo. Maar dan heb je ook eend.

De volgende avond staat de worst al op het menu: de Thüringer. Acht bleke saucijzen sissen in de grillpan. Die kleur wekt toch wel de twijfel- ze lijken sprekend op ordinaire barbecueworst. Heeft de Eismann mij bij de neus?

De smaak neemt de grootste twijfel weg: vol, kruidig, sappig, worst met kwaliteit. En mijn eigen slager, met Duits personeel, bevestigt een paar dagen later de Thüringer-claim. Het is de echte. De Originele Duitse Frikadel valt een beetje tegen of beter: hij geurt tegen. Naar ui. Zelfs mijn kinderen, toch echte worstmonsters, laten stukjes liggen.

Dan de eend. Die zit verpakt in een aluminiumschaal met een afscheurbaar deksel. Voor de zekerheid sla ik even aan het wegen. Van de beloofde 550 gram is 350 daadwerkelijk eend, geheel zonder botjes, dat wel. Na dertig minuten in de oven kraakt het eendenvel tussen de tanden. Het vlees smaakt redelijk, met duidelijk Aziatische geuren van steranijs en gember. De groenten zijn een nare droom uit de jaren vijftig, overgaar en slap.

Maar ja, het blijft eend- die verkopen ze niet in de gewone Nederlandse super, kant-en-klaar. Voor een volgende keer, als ik geen tijd heb om te koken. Ik hoef mijn aluminiumschaaltje ten slotte niet leeg te eten.