Moderne manieren

Beste Beatrijs, Mijn vrouw en ik zijn bejaard.

Mijn zuster ging in het flower power-tijdperk aan de drugs en aan de rol en verwaarloosde haar drie kinderen. Van tijd tot tijd namen wij die kinderen in huis. Toen die kinderen verloofd raakten en hun moeder zich nog steeds asociaal gedroeg, kwamen ze met hun verloofden vrijwel ieder weekend bij ons op bezoek. Glaasje drinken, eten en noem maar op. Allemaal heel gezellig. Dat heeft zo jaren geduurd. Sinds deze nichten en neef, zo rond de twintig jaar geleden, trouwden en zelf een thuis kregen, bezochten ze ons nog slechts sporadisch. Met de kerst sturen ze een kaartje of een e-mailtje. In al die twintig jaar hebben ze ons nog nooit bij hen thuis uitgenodigd, laat staan te eten gevraagd, behalve dan voor een geboortevisite. Nu ben ik van zins om die oomzeggers een brief te schrijven, waarin ik hun meedeel dat ze niet welkom zijn op mijn begrafenis. Als ze zich niet om ons bekommeren bij leven, waarom dan wel bij dood? Ik kan me niet voorstellen dat ze zo meteen met gevoelens van liefde aan de rand van mijn graf staan. Mijn vrouw is vergevensgezinder, want die vindt mijn voornemen maar onzin. Nou ja, wat vindt u?

Verongelijkte oom

Beste Verongelijkt,

Heel vervelend, zulke ondankbare neef en nichten. Toch kan ik het niet zo erg vinden als u. Toen deze familieleden kind waren, hebt u samen met uw vrouw hen opgevangen. Dat was heel aardig van u, maar toch ook een enigszins voor de hand liggende taak als nabij familielid? Deze kinderen hebben nauwelijks een moeder gehad, begrijp ik. Daar krijg je een tik van mee. Ze hebben dingen gemist in hun opvoeding, zoals het leren van goede manieren, wederkerigheid in relaties, elkaar aandacht geven. Ondanks uw bekommernis in de weekenden zijn die kinderen veel aandacht tekortgekomen. En dan bedoel ik: opvoedende aandacht, dat ze leren hoe ze met anderen moeten omgaan. Ik neem niet aan dat u in de weekenden bezig was met het opvoeden van uw nichtjes en neefje. U bood gezelligheid en steun en dat was dat. Na een prettige jeugd is het ook al zo dat volwassen kinderen weinig dankbaarheid tonen jegens hun ouders. Ze vinden het normaal dat ouders deze taak opgeknapt hebben. In uw geval werd er niet eens opgevoed, en de band tussen oom/tante en neef/nicht is toch al minder hecht. Het is dus zeker niet correct van deze oomzeggers om nooit eens wat aardigs terug te doen, maar bedenk dat de oude generatie altijd meer geeft aan het nageslacht dan zij van hen terugkrijgt. Als een volwassen geworden kind thuis blijft wonen en zijn (meestal haar) leven in dienst stelt van een oude moeder die verzorging en gezelschap behoeft, vinden mensen dat zielig voor dat kind (geen eigen leven!), terwijl het normaal gevonden wordt dat ouders zich opofferen om hun kinderen goed terecht te laten komen. Wind u zich dus niet te veel op over hun nalatigheid. Om uw familieleden de wacht aan te zeggen en hen te verbieden op uw begrafenis te komen lijkt me overdreven. Als u zo boos bent over hun gedrag, moet u hen allemaal optrommelen en in uw huis een donderpreek afsteken. Maar ga geen wraak nemen door hen te verbieden u de laatste eer te bewijzen. Uw vrouw kijkt er reëler tegen aan dan u.

Beste Beatrijs,

Ik ben voor mijn werk bezig om een Lief-en-Leed-pot te maken om van het eeuwige collecteren af te zijn. Hebt u misschien suggesties voor welke gebeurtenissen er een uitkering zou moeten zijn en hoe hoog die zou moeten zijn en wat een redelijke inleg is?

Het moet efficiënter kunnen

Beste Het moet,

Ik vind het lastig om hier suggesties voor te geven, omdat ik niet weet wat de gewoontes zijn bij uw bedrijf. Wordt er gecollecteerd voor verjaardagen? Dat lijkt me overbodig. Je hoeft een jarige collega geen verjaardagscadeau te geven, dan kun je wel aan de gang blijven. Welk 'lief' dan wel? Geboortes? Huwelijken? Ja, bij zo'n moment lijkt een cadeau wel gepast. Jubileum of pensioen lijkt ook een geschikte gelegenheid. Welk leed heeft u verder op het oog? Demotie? Ontslag? Ziekte? Dood?

Ik denk dat deze gebeurtenissen te incidenteel voorkomen om hier een permanente pot met geld voor klaar te hebben staan. Er zal toch wel eens een halfjaar voorbijgaan zonder dat er iemand trouwt, een baby krijgt, zwaar ziek wordt of overlijdt. Het probleem met een lief-en-leedpot is ook dat mensen daar voor een jaar aan betalen, en soms na drie maanden vertrekken omdat ze een andere baan krijgen. Op dat moment hebben ze ook meebetaald aan het cadeau dat ze van hun collega's tegemoet kunnen zien, of ze vragen hun inleg terug. Dat geeft ook weer een hele administratie. Kortom, het lijkt me niet echt een oplossing om van het collecteren af te komen. Beter is het de cadeautjes-gelegenheden te minimaliseren en de collecteertaken waar mogelijk te delegeren.

Beste Beatrijs,

Een vriendin van mij is een stevige innemer. Ze komt altijd met de auto en drinkt dan rustig vier, soms vijf glazen wijn tijdens het eten en gedurende de rest van de avond. Ik heb er een keer wat van gezegd, maar ik merkte duidelijk dat dit niet goed viel. Voor de lieve vrede laat ik het er nu bij zitten, maar ik moet er niet aan denken dat er onderweg van mijn huis iets gebeurt.

Mijn vriendin drinkt

Beste Mijn vriendin,

Voor alcoholgebruik over een hele avond heen geldt de vuistregel van één eenheid (dat wil zeggen een glas bier of een glas wijn of een glas sterke drank) per uur. Een glas mag niet meer volume bevatten dan de standaard cafémaat. Dus geen enorme bierpullen of wijn in colaglazen. Wie zich aan deze regel houdt, mag nog autorijden. Als uw vriendin bijvoorbeeld om zes uur aankomt en om elf uur weer vertrekt, kan ze dus zo'n glas of vijf drinken. Zes is te veel. Vier is veiliger. Gaat ze boven de vijf glazen, dan moet u ingrijpen. Vraag haar waarom ze de volgende keer niet per fiets of openbaar vervoer komt. In het laatste geval kan ze desnoods een taxi terug nemen. Dan kan ze drinken wat ze wil. Zeg dat u het geen prettig idee vindt dat ze een bekeuring kan krijgen, om maar te zwijgen van een ongeluk. Maak als ze aan haar tax zit geen nieuwe flessen meer open, maar zet water op tafel. In Frankrijk is onlangs een echtpaar veroordeeld dat heel ruim alcohol had geschonken bij een etentje, waarna een van de gasten lam in de auto ging zitten en een ongeluk met dodelijke afloop veroorzaakte. Niet hijzelf kwam om het leven (hij raakte zwaargewond) maar een andere automobilist. De familie van dit slachtoffer nam dit zo hoog op, dat ze het echtpaar dat zijn gasten dronken had gevoerd voor het gerecht sleepte. En ze werden schuldig bevonden! U draagt dus wel degelijk verantwoordelijkheid.